მერცხალი

გა−ი−ხა−რა მერ−ცხალ−მა, თბილ ქვეყ−ნებ−ში მიფ−რი−ნავს,
თოვ−ლის−ნი ქე−დე−ბი თითქ−მის გა−და−იფ−რი−ნა...
და რო−ცა მო−ე−ყი−ა−ნა მაკ−რა−ტე−ლა კუ−დი−ო,
ცე−მი−ნე−ბა და−ი−წყო, გულ−მაც უგრძ−ნო ცუ−დი−ო.
ბე−ღუ−რას−თან მი−ვი−და, უ−თხრა: - ჩე−მო ლა−მა−ზო,
მე მინ−დო−და გაფ−რე−ნა, მაგ−რამ და−ხე ა−მა−სო...
მო−ყი−ნუ−ლი კუ−დის−კენ გა−იშ−ვი−რა ნის−კარ−ტი,
თხო−ვა: - რა−მე მიშ−ვე−ლე, თუ ო−დეს−მე გიყ−ვარ−დი...
შე−ე−ცო−და ბე−ღუ−რას, ფრთე−ბი რო−ცა და−უშ−ვა,
და მერ−ცხა−ლი სამხ−რე−თით თა−ვის ქურ−ქით გა−უშ−ვა.