კვლავ სი−თეთ−რე მე−ფობს
გა−რინ−დუ−ლან მთე−ბი,
თოვ−ლის თეთრ ფან−ტე−ლებს
და−უ−ფარვს ზვრები.
თოვლში ხში−რად ვგუნ−და−ობთ
და ფერ−დობ−ზე ვეშ−ვე−ბით,
ჩვენ−თან ერ−თად ხა−ლი−სო−ბენ
მო−ბუ−ზუ−ლი შაშვები.
ყოველ დი−ლით გა−თე−ნე−ბას
მო−უთ−მენ−ლად ვე−ლით,
ვგუნ−და−ობთ და ვცი−გა−ობთ
ეს ხომ ზამ−თარს შვე−ნის.