სხივი და წყარო
თავს დასც−ქე−რის ცა კრი−ა−ლა,
ირგვ−ლივ ველ−თა ნო−ხე−ბი−ა;
გვი−რი−ლებს და ყო−ჩი−ვარ−დებს,
სხი−ვი ყელ−ზე მოხვევია.
წყაროს წყა−ლი ბუტ−ბუ−ტებს და
მწვა−ნე ფოთ−ლებს ჩუ−მად სტუმ−რობს...
მთი−დან ჩა−მო−ტა−ნილ ამ−ბებს,
უ−ჩურ−ჩუ−ლებს სა−ი−დუმ−ლოდ.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
უგულო ქარილუარა ჭანტურია |
 |
დათუნიახათუნა გულიაშვილი |
 |
ზაფხულის წვიმაინგა ქორდელი |
|
ნაკადულილუარა ჭანტურია |
 |
მარტო ვარ, მარტო ვიმღერიხალხური |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
Პატარა დედამიწელინინია კაპანაძე |
 |
წვიმაფატმან ბოჭორიშვილი |
 |
შემოდგომის ხალიჩებსცირა ტურაშვილი |
 |
ეს რა ლამაზი გზებია!ნესტან კუპრავა |
|
სოკოებინესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
მწყემსი ქალივაჟა–ფშაველა |
 |
ასოხატულა კუნწულებიგივი ჭიჭინაძე |
 |
თვალუწვდენელი, დაუსაბამოგალაკტიონ ტაბიძე |
|
მელანქოლიური მოსიმღერეგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ამირანივაჟა–ფშაველა |
