სხივი და წყარო
თავს დასც−ქე−რის ცა კრი−ა−ლა,
ირგვ−ლივ ველ−თა ნო−ხე−ბი−ა;
გვი−რი−ლებს და ყო−ჩი−ვარ−დებს,
სხი−ვი ყელ−ზე მოხვევია.
წყაროს წყა−ლი ბუტ−ბუ−ტებს და
მწვა−ნე ფოთ−ლებს ჩუ−მად სტუმ−რობს...
მთი−დან ჩა−მო−ტა−ნილ ამ−ბებს,
უ−ჩურ−ჩუ−ლებს სა−ი−დუმ−ლოდ.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ნუშის ხელუარა ჭანტურია |
|
უგულო ქარილუარა ჭანტურია |
|
ღამელუარა ჭანტურია |
 |
იმ ვარდისფერ ატმებს მოვიგონებ კვლავგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ქარილუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
მზესაც სცხელანინო სტურუა |
 |
საქართველოს მთებშინანა სამხარაძე |
 |
ნერგიედუარდ უგულავა |
 |
*** (ცა რა ფერია? - ცისფერი)ანა ნოდარიძე |
 |
შავი ზღვალელა ცუცქირიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
|
ეს მძინარე მთა და ველიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ხალხურიაკაკი წერეთელი |
 |
ელენე და პეპელამაია წიგნაძე |
 |
ამირანივაჟა–ფშაველა |
 |
ზამთარიშიო მღვიმელი |
