სხივი და წყარო
თავს დასც−ქე−რის ცა კრი−ა−ლა,
ირგვ−ლივ ველ−თა ნო−ხე−ბი−ა;
გვი−რი−ლებს და ყო−ჩი−ვარ−დებს,
სხი−ვი ყელ−ზე მოხვევია.
წყაროს წყა−ლი ბუტ−ბუ−ტებს და
მწვა−ნე ფოთ−ლებს ჩუ−მად სტუმ−რობს...
მთი−დან ჩა−მო−ტა−ნილ ამ−ბებს,
უ−ჩურ−ჩუ−ლებს სა−ი−დუმ−ლოდ.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ფოთლებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
მზემ მოიკრიბა ძალ-ღონემანანა ტონია |
 |
დილის ნიავილუარა ჭანტურია |
 |
დაუკარ, ჩემო ჩონგუროხალხური |
|
ლამაზი სამყაროლუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
მუხლუხონუნუ ჯანელიძე |
 |
ჩემი სოფელიფატმან ბოჭორიშვილი |
 |
ვარდი და ბულბულინინო სტურუა |
 |
დინოზავრიცირა ტურაშვილი |
 |
ვაზი გვიხმობსნესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
|
მელანქოლიური მოსიმღერეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ნინოს შიშიელენე სალარიძე |
 |
ბოსტნეულის ამბავიიულან ტუვიმი |
 |
დაბნელდა სული, გარშემოც ბნელაილია ჭავჭავაძე |
 |
გაზაფხულის მაყრებიაკაკი წერეთელი |
