სხივი და წყარო
თავს დასც−ქე−რის ცა კრი−ა−ლა,
ირგვ−ლივ ველ−თა ნო−ხე−ბი−ა;
გვი−რი−ლებს და ყო−ჩი−ვარ−დებს,
სხი−ვი ყელ−ზე მოხვევია.
წყაროს წყა−ლი ბუტ−ბუ−ტებს და
მწვა−ნე ფოთ−ლებს ჩუ−მად სტუმ−რობს...
მთი−დან ჩა−მო−ტა−ნილ ამ−ბებს,
უ−ჩურ−ჩუ−ლებს სა−ი−დუმ−ლოდ.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
დამნაშავეა ქარიელიზბარ გაბუნია |
 |
ჩემს გალაკტიონს მე ვკითხე ერთხელმურმან ლებანიძე |
 |
იმ ვარდისფერ ატმებს მოვიგონებ კვლავგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
საახალწლოხათუნა გულიაშვილი |
 |
პეპელაინგა ქორდელი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ქ - არიშხალალელა გაბური |
 |
ვაზი გვიხმობსნესტან კუპრავა |
|
წვიმანესტან კუპრავა |
 |
დედამიწაანი კაპანაძე |
 |
ტყის ნობათიგივი ჩიღვინაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ალექსანდრე ჭავჭავაძეილია ჭავჭავაძე |
 |
გაზაფხულინატალია ნადირაშვილი |
 |
ღრუბლები და მთვარედუტუ მეგრელი |
 |
გაზაფხულიშიო მღვიმელი |
|
მწოლარეგალაკტიონ ტაბიძე |
