ღამე
მთვა−რი−ა−ნი ღა−მე ი−ყო,
ჩი−ტი ტყე−ში სტვენ−და
და ვარსკვ−ლავ−თა კი−ა−ფი
შუქ−თა სხი−ვებს ჰფენდა.
გათენებას ე−ლო−და
ი−ა ლურჯთ−ვა−ლე−ბა,
ნა−კა−დულს კი უ−ხა−რო−და
ყვა−ვი−ლებ−თან შეხ−ვედ−რა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
მარტო ვარ, მარტო ვიმღერიხალხური |
 |
ხეებილუარა ჭანტურია |
|
რულუარა ჭანტურია |
|
გვირილებილუარა ჭანტურია |
|
მარტო სიო ეფერებალუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ზამთარინესტან კუპრავა |
 |
ო - რბილელა გაბური |
|
ვაზი გვიხმობსნესტან კუპრავა |
 |
ჭკვიანი ნანამანანა კაკაჩია |
 |
ტყეინგა ქორდელი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ეს მძინარე მთა და ველიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
მწვერვალები ახალ მთებისგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ჩვენი ქვეყნის ბუნებამზია გოგნიაშვილი |
 |
გამოღმით მე ვარ, გაღმა – შენვაჟა–ფშაველა |
 |
რთველირაფიელ ერისთავი |
