მო−მი−ლო−ცე და მა−კო−ცე
გა−მო გა−რეთ ფიფ−ქი ცვი−ვა,
ა−ჰა ქუ−დი, ა−ქა ქურ−ქი
გა−გიჟ−დე−ბი ი−სე ცი−ვა.
მო−მი−ლო−ცე თოვ−ლი მო−დის,
რო−გოც იქ−ნა და−დო თეთ−რად...
ვი−გუნ−და−ოთ, ვის−რი−ა−ლოთ,
ა−ვა−შე−ნოთ ბა−ბუ ერ−თად.
მო−უხ−დე−ბა გირ−ჩის ცხვი−რი
და−ვა−ფა−როთ ვედ−რო ქუ−დად,
მზე−ო არ გა−მოანათო,
არ გაგ−ვიხ−დეს ბა−ბუ ცუ−დად.
არ მოხ−ვი−დე გა−ზა−ფხუ−ლო,
მიყ−ვარს რო−ცა ფი−ფი−ქი ცვი−ვა,
მე−რე რა რომ სულ დავს−ველ−დი,
მე−რე რა რომ ა−სე ცი−ვა.