გა−და−პენ−ტა ფიფქ−მა ე−ზო, გა−რეთ გასვ−ლა უნ−და რე−ზოს.
- გახ−ვე−ლებს და სი−ცხე გი−წევს და სა−წოლ−ში უნ−და იწ−ვე! -
ე−უბ−ნე−ბა მშვი−დად ბე−ბო, გა−უ−რი−ა რძე−ში ერ−ბო,
- და−ლი−ე−ო! - და−ა−ძა−ლა, სუ−ლის მოთქ−მა არ ა−ცა−ლა.
ჩა−მო−აც−ვა ფეხ−ზე წინ−და, მე−რე ცხვი−რი მო−უწ−მინ−და...
რე−ზო უფ−რო ასლუკუნ−და, ე−ნატ−რე−ბა ცი−გა, გუნ−და...
უნ−და გა−რეთ, უნ−და თოვლ−ში... ა−ღარ უნ−და რძე და ბორ−ში!
და თუ გჯე−რათ სას−წა−უ−ლის, გა−გისკ−დე−ბათ ახ−ლა გუ−ლი.
აქ რა უნ−და წი−თელ კა−ბას? ვინ დგას მის წინ? - თოვ−ლის პა−პა!
საკ−ვა−მურ−ში ჩაძვ−რა, ჰო−და, ბე−ბოს წასვ−ლას და−ე−ლო−და...
და ბუხ−რი−დან ჩა−მომხ−ტარ−მა ჩვე−ნი რე−ზო გა−ა−ხა−რა...
მარ−ტო პა−პა ი−ყო გა−ნა? სა−ჩუქ−რე−ბიც მო−ი−ტა−ნა...
რე−ზო ი−სე გა−ხა−ლის−და - და−ა−ვი−წყდა „გა−რეთ მინ−და!“...
და კარ−გად რომ და−აკ−ვირ−და, ა−ხი−თხით−და და აყ−ვირ−და...
ა−უძ−გერ−და ი−სე გუ−ლი... ბე−ბო ი−ყო გა−დაც−მუ−ლი...