ციცინათელა

ჩე−მო ცი−ცი−ნა−თე−ლა!
რად მიჰფ−რენ ნელა-ნელა?
შენ−მა შო−რით ნა−თე−ბამ
დამწ−ვა და და−მა−ნე−ლა!
ა−ნა−თებ და კარ−გი ხარ,
მე თუმც ა−რას მარ−გი−ხარ!
ჩე−მი ი−ყო, ის მინ−და,
შენ კი სხვი−სი ბარ−გი ხარ!
აბ−რე−შუ−მის პე−პე−ლა,
ფუტ−კა−რი და წურ−ბე−ლა,
შენ−ზედ სარ−გებ−ლი−ა−ნი
შენ გე−ნაც−ვა−ლოს ყვე−ლა!
წურ−ბე−ლა მკურ−ნა−ლი−ა,
მაგ−რამ ცო−ტა მყრალია…
მში−ე−რი - სისხ−ლის მტე−რი,
რომ გაძ−ღე−ბა - მთვრა−ლი−ა!
მაშ რად მინ−და წურ−ბე−ლა?
მან გუ−ლი და−მიბ−ნე−ლა!
ი−სევ შენ და ი−სევ შენ,
ჩე−მო ცი−ცი−ნა−თე−ლა!
მე−ო−რე თაფლს და სან−თელს
გვი−კე−თებს და სარ−გე−ბელს
მით გვაძ−ლევს, მაგ−რამ კბე−ნით
გვი−სი−ვებს ცხვირ-პირს და ხელს!
მაშ რად მინ−და ფუტ−კა−რი,
მკბე−ნა−რი, მო−ი−სა−რი?
ი−სევ ცი−ცი−ნა−თე−ლა,
უ−წყი−ნა−რი ის ა−რი!
მე−სა−მე ტანს გვი−მო−სავს,
წყნა−რია და არ იქმს ავს,
მაგ−რამ უგ−ნუ−რე−ბი−თა
პარკ−ში იღრ−ჩობს თა−ვის თავს!
მაშ რად მინ−და პე−პე−ლი,
უგ−ნუ−რად თა−ვის მკვლე−ლი,
და რო−გორ არ მერ−ჩი−ოს
მა−საც ცი−ცი−ნა−თე−ლი?
ჩე−მო ცი−ცი−ნა−თე−ლა,
სა−ით ჰფრენ ნელა-ნელა?
მე ვარ შე−ნი ერთგუ−ლი,
სხვა მო−გა−ტყუ−ებს ყვე−ლა.
მებ−რა−ლე−ბი, - კარ−გი ხარ!
და ვა−ი, სხვის ბარ−გი ხარ!
სხვებს ბნელ−ში−აც უ−ნა−თებ,
მე კი დღეც არ მარ−გი−ხარ.
ნე−ტავ რი−სა გაქვს რი−დი?
ჩემს−კე−ნაც გა−მოფ−რინ−დი,
ნა−თე−ლი მო−მა−ფი−ნე,
მეც გა−მი−ნა−თე ბინ−დი!
კმა, რაც დღემ−დის ვი−წა−მე;
აწ საყ−ვარ−ლად მი−წა−მე
და მა−შინ შენს სიყ−ვა−რულს
და−მა−ვი−წყებს მი−წა მე!..
ჩე−მო ცი−ცი−ნა−თე−ლა,
სა−დღა ჰფრენ ნელა-ნელა?
შენ−მა შორ-შორ ნა−თე−ბამ
უდ−რო−ოდ და−მა−ნე−ლა!..