ქუმელა

ბა−ჭოს დე−და კურ−დღელ−მა
მო−უმ−ზა−და ქუ−მე−ლა.
ცე−ცხლი მის−ცა ღუ−მელ−მა,
წყა−ლი მის−ცა ღრუ−ბელ−მა.
ბაჭო-ბიჭის ნათ−ლი−ამ
ფქვი−ლი მხა−რით ათ−რი−ა
ტყე-ტყე,
კორომ-კორომ
და ა−უვ−სო სო−რო.
დე−დას ჰყავ−და და−ქა−ლი,
მის−ცა ცო−ტა შა−ქა−რი.
კა−რა−ქი და ერ−ბო
უ−წი−ლა−და ბე−ბომ.
მე−ზო−ბე−ლიც ჰყავ−დათ _
ში−ნა−ბე−რა ციყ−ვი,
მან მა−რი−ლი არ−გო,
ო−რი−ო−დე მწიკ−ვი.
და−ხა−ლუ−ლი თხი−ლი,
კა−კა−ლი და ნუ−ში
ბი−ცო−ლამ და ბი−ძამ
მო−უ−კი−თხეს გუ−შინ.
ა−თუხ−თუხ−და ქუ−მე−ლა,
ტყე ა−ავ−სო სურ−ნელ−მა.
დე−დამ ფა−ფა თა−ნაბ−რად
უ−წი−ლა−და სუყ−ვე−ლას:
ე−სო - მე−სო - მე−ზო - ბელ−სო,
ე−სო -მა−სო მე−გო - ბარ−სო,
ე−სეც -ბაჭო-ბიჭსაო,
ღმერ−თი გა−მიზრ−დი−სა−ო!
ე−სო - ჩიტ−სო,
ე−სო - თაგვ−სო,
ერ−თი ლუკ−მაც - ბე−ჩავ თავ−სო,
თა−ვად ქვა−ბის ძი−რი ლო−კა,
ა−მო−ივ−სო ცა−ლი ლო−ყა.
- მე?
- შენც გარ−გეს წი−ლი,
ა−ბა, გახ−სენ პი−რი.