პატარა მურია

რას წუწ−კუ−ნებს ის პა−ტა−რა მუ−რი−ა?
ხომ არ ჰში−ა და ან ხომ არ ს−წყუ−რი−ა?
ვი−სი ა−რის და ან სა−და−უ−რი−ა?
ქუ−ცი, ქუ−ცი! კუდ−ქი−ცი−ნა მუ−რი−ა!
რომ არ მო−დის?!. თით−ქოს უ−მა−დუ−რი−ა!
რა ყო−ფი−ლა, ხე−დავთ, ბრიყ−ვი მუ−რი−ა?!
კი−დეც რომ ჰყეფს?!. რა−ღაც უც−ნა−უ−რი−ა!
თა−თი, თა−თი, სა−ლა−ხა−ნავ მუ−რი−ა!
მი−სი ყე−ფა მხო−ლოდ მარ−ტო შუ−რი−ა...
ვის ა−ში−ნებს სა−სა−ცი−ლო მუ−რი−ა?!
მა−გის ხერ−ხი - ერ−თი ლუკ−მა პუ−რი−ა:
გა−და−უგ−დებ, გა−ჩუმ−დე−ბა მუ−რი−ა.
ვინც გა−აძ−ღებს, მი−სი ში−ნა−უ−რი−ა,
ი−მას ჰმო−ნებს და კუდს უქ−ნევს მუ−რი−ა
ან კი რა ქნას? ბუ−ნე−ბით უძ−ლუ−რი−ა!
ქუ−ცი, ქუ−ცი! სა−ცო−და−ვო მუ−რი−ა!..
ლა−ქუ−ცა−ა კუდ−ქი−ცი−ნა მუ−რი−ა,
თუ არ ჰში−ა და ან არ−ცა ს−წყუ−რი−ა.