გულის პასუხი

მე შენ მიყ−ვარ−დი ცი−უ−რის გრძნო−ბით,
ვით პო−ე−ზი−ა, რო−გორც ღვთა−ე−ბა
და შენს თვა−ლებ−ში მე−ხა−ტე−ბო−და
სა−სუ−ფე−ვე−ლი და უკვ−და−ვე−ბა!

ჭირ−ში თუ ლხინ−ში, ფხიზ−ლად თუ ძილ−ში
მცველ-ანგელოზად მე−ლან−დე−ბო−დი,
და, ვით ხა−ტის წინ წმინ−და სან−თე−ლი,
უ−ბი−წო მსხვერპ−ლად შენ-წინ ვდნე−ბო−დი.

უხმო-უსიტყვო გრძნო−ბა−თა ლოც−ვა,
სა−ან−გე−ლო−ზოდ რომ ენ−თე−ბო−და,
ცი−ურ მა−ნა−ნად, ნუ−გე−შის ცრემ−ლად,
უ−ჩინ−რად გულს−ვე ეწ−ვე−თე−ბო−და.

მაგ−რამ ჯო−ჯო−ხეთს და ბო−როტ სუ−ლებს
არ ას−ვე−ნებ−და ცი−ური ძა−ლა
და უკვ−და−ვე−ბის წმინ−და წყა−რო−ში
ჩა−აწ−ვეთწ−ვე−თეს შხამი… სამ−სა−ლა!

შენც შეგარყიეს… უ−სა−მართ−ლო−ბამ
უღმრ−თოდ გა−აქ−რო ტრფო−ბის ლამ−პა−რი
და მა−შინ ბნელ−ში დავრ−ჩი მე ობ−ლად,
უსულ-უგულო და ცოცხალ-მკვდარი.

მაგ−რამ მიყ−ვარ−ხარ! მა−ინც მიყ−ვარ−ხარ,
ვით პო−ე−ზი−ა, რო−გორც ღვთა−ე−ბა,
თუმც მაგ თვა−ლებ−ში აწ სხვისთ−ვის ბრ−წყი−ნავს
სა−სუ−ფე−ვე−ლი და უკვ−და−ვე−ბა.