მე შენ მიყ
−ვარ
−დი ცი
−უ
−რის გრძნო
−ბით,
ვით პო
−ე
−ზი
−ა, რო
−გორც ღვთა
−ე
−ბა
და შენს თვა
−ლებ
−ში მე
−ხა
−ტე
−ბო
−და
სა
−სუ
−ფე
−ვე
−ლი და უკვ
−და
−ვე
−ბა!
ჭირ
−ში თუ ლხინ
−ში, ფხიზ
−ლად თუ ძილ
−ში
მცველ-ანგელოზად მე
−ლან
−დე
−ბო
−დი,
და, ვით ხა
−ტის წინ წმინ
−და სან
−თე
−ლი,
უ
−ბი
−წო მსხვერპ
−ლად შენ-წინ ვდნე
−ბო
−დი.
უხმო-უსიტყვო გრძნო
−ბა
−თა ლოც
−ვა,
სა
−ან
−გე
−ლო
−ზოდ რომ ენ
−თე
−ბო
−და,
ცი
−ურ მა
−ნა
−ნად, ნუ
−გე
−შის ცრემ
−ლად,
უ
−ჩინ
−რად გულს
−ვე ეწ
−ვე
−თე
−ბო
−და.
მაგ
−რამ ჯო
−ჯო
−ხეთს და ბო
−როტ სუ
−ლებს
არ ას
−ვე
−ნებ
−და ცი
−ური ძა
−ლა
და უკვ
−და
−ვე
−ბის წმინ
−და წყა
−რო
−ში
ჩა
−აწ
−ვეთწ
−ვე
−თეს შხამი… სამ
−სა
−ლა!
შენც შეგარყიეს… უ
−სა
−მართ
−ლო
−ბამ
უღმრ
−თოდ გა
−აქ
−რო ტრფო
−ბის ლამ
−პა
−რი
და მა
−შინ ბნელ
−ში დავრ
−ჩი მე ობ
−ლად,
უსულ-უგულო და ცოცხალ-მკვდარი.
მაგ
−რამ მიყ
−ვარ
−ხარ! მა
−ინც მიყ
−ვარ
−ხარ,
ვით პო
−ე
−ზი
−ა, რო
−გორც ღვთა
−ე
−ბა,
თუმც მაგ თვა
−ლებ
−ში აწ სხვისთ
−ვის ბრ
−წყი
−ნავს
სა
−სუ
−ფე
−ვე
−ლი და უკვ
−და
−ვე
−ბა.