მე−საფ−ლა−ვე, შენ ამ−ბობ, რომ ქვე−ყა−ნა−ზე ვინც კი კვდე−ბა,
იმ წუთ−ში−ვე მი−სი ჩრდი−ლი ყვე−ლა ჩვენ−განს ა−ვი−წყდე−ბა?
ეჰ, არ მჯე−რა მე ეგ რა−ღაც... მო−მა−ბეზ−რე კი−დეც თა−ვი;
და შე−წყვი−ტე, თუ ღმერ−თი გწამს, ეგ და−ცინ−ვა გულ−საკ−ლა−ვი.
ვარ−დის თვე−ა, მა−ი−სი−ა, ნორჩ ბა−ლა−ხებს სი−ო არ−ხევს,
ხე−ებს ყვა−ვილთ თეთ−რი გუნ−დი, რო−გორც თოვ−ლი, ი−სე ა−წევს,
მზე ნარ−ნა−რი სხი−ვებს აფრქ−ვევს და სით−ბო−ში მთა-ბარს ახ−ვევს.
ყვა−ვი−ლე−ბით მო−ქარ−გუ−ლა ა−რე−მა−რე მომ−ხიბ−ლა−ვი.
ვე−რა ხე−დავ, იმ საფ−ლავ−ზე რო−გორ ტი−რის ობ−ლად ქვრი−ვი?
რა−რიგ შვე−ნის ა−ხალ−გაზრ−და ქალს ეგ სევ−და ღვთა−ებ−რი−ვი!
გა−ნა გუ−შინ არ ი−ყო, რომ ამ მოკ−ლულ−მა დარ−დით ქალ−მა
ცრემ−ლი ღვა−რა, რო−ცა სატრ−ფო ცივ სა−მა−რეს მი−ე−სალ−მა.
დღე−საც ი−გი იმ სა−მა−რეს გულ−მოკ−ლუ−ლი დაჰქ−ვი−თი−ნებს,
დღით არ ი−ცის მოს−ვე−ნე−ბა და ღა−მი−თაც არ ი−ძი−ნებს.
მო−ვა ხოლ−მე და დაჯ−დე−ბა ცივ სა−მა−რის გაშ−ლილ ქვა−ზე,
დარ−დით ა−რის გაჟ−ღენ−თი−ლი მი−სი უღვ−თო სი−ლა−მა−ზე;
თმას გა−იშ−ლის, და−ემ−ხო−ბა და ცრემ−ლე−ბი სცვი−ვა, სცვი−ვა...
სულს მიშ−ფო−თებს ეს ქვი−თი−ნი, გუ−ლი მტკი−ვა, გუ−ლი მტკი−ვა!
მაგ−რამ რა ვქნა? მე−საფ−ლა−ვე, ჩუ−მად ი−ყავ, უგ−დე ყუ−რი...
გეს−მის, გეს−მის, რო−გორ კვნე−სის დაღ−ლი−ლი და უ−ბე−დუ−რი? -
„გავქ−რე ი−სე, რო−გორც ნის−ლი, რო−გორც ღა−მის მოჩ−ვე−ნე−ბა,
არ მე−ღირ−სოს კვა−ლა−რე−ულს სიმშ−ვი−დე და მოს−ვე−ნე−ბა.
შე−ნი სა−ხე გულს კაწ−რავ−დეს, რო−გორც ვი−ყო, სა−დაც ვი−ყო
თუ რო−დის−მე არ მახ−სოვ−დე, თუ რო−დის−მე და−გი−ვი−წყო!“
მე−საფ−ლა−ვე, კი−დევ ი−ტყვი, რომ ამ ქვეყ−ნად ვინც კი კვდე−ბა,
იმ წუთ−ში−ვე მი−სი ჩრდი−ლი ყვე−ლა ჩვენ−განს ა−ვი−წყდე−ბა?
ა−ი, თუნ−დაც, გა−ლავ−ნი−სას მე−საფ−ლა−ვე ა−ღებს კა−რებს;
ა−ხალ−გაზრ−და ვინ−მე ვა−ჟი კი−დევ სატრ−ფოს ა−სა−მა−რებს.
გულ−მოკ−ლუ−ლი ძვირ−ფას კუ−ბოს არ სცილ−დე−ბა, არ შორ−დე−ბა,
გა−ნა როს−მე სხვა ამგ−ვა−რი სიყ−ვა−რუ−ლი მე−ორ−დე−ბა?
უ−სა−ზღვრო−ა მი−სი სევ−და, უ−სა−ზღვრო−ა მწუ−ხა−რე−ბა,
და გად−მოსჩ−ქეფს გულ−მოკ−ლულ ვაჟს თვალთ−გან ცრემლ−თა მდუ−ღა−რე−ბა.
ფი−ცით ამ−ბობს: „ოჰ, შეშ−ფოთ−დეს სა−მა−რე−ში ჩე−მი ძვლე−ბი,
არ ათ−ბობ−დეს ჩემს სა−მა−რეს გა−ზა−ფხუ−ლის მზის სხი−ვე−ბი,
გავქ−რე ი−სე, რო−გორც ნის−ლი, რო−გორც ღა−მის მოჩ−ვე−ნე−ბა,
არ მე−ღირ−სოს კვა−ლა−რე−ულს სიმშ−ვი−დე და მოს−ვე−ნე−ბა;
შე−ნი სა−ხე გულს კაწ−რავ−დეს, სა−დაც ვი−ყო, რო−გორც ვი−ყო,
თუ რო−დის−მე არ მახ−სოვ−დე, თუ რო−დის−მე და−გი−ვი−წყო!“
მე−საფ−ლა−ვე, კი−დევ ი−ტყვი, რომ ამ ქვეყ−ნად ვინც კი კვდე−ბა,
იმწუთ−ში−ვე მი−სი ჩრდი−ლი ყვე−ლა ჩვენ−განს ა−ვი−წყდე−ბა?
ის ქა−ლი კი, წე−ღან რომ ვთქვი, ი−სევ მო−დის თმაგაშ−ლილი
და სა−მა−რეს და−უ−ვი−წყარს თავს ად−გე−ბა, ვით აჩრდი−ლი,
ხელ−ში ვარ−დის მთე−ლი ბუჩ−ქი, ჯერ ი−სევე და−უმჭკ−ნა−რი,
მო−აქვს, რომ მით და−ამშ−ვე−ნოს სა−მა−რისა თეთ−რი ჯვა−რი.
ოჰ, ეს ქა−ლი, ალ−ბათ, დარ−დით ყვა−ვი−ლი−ვით ჭკნე−ბა, ჭკნე−ბა...
სევ−დას სა−ხე და−უ−ფა−რავს და სიყ−ვით−ლე ე−პა−რე−ბა.
სა−ცო−და−ვი! თვა−ლებ−საც კი დასჩ−ნე−ვი−ა უ−ძი−ლო−ბა, -
ა−სე ხდე−ბა, რო−ცა ღა−მით მო−გო−ნე−ბებს იწ−ვევს გრძნო−ბა!
ეხ−ლა? ეხ−ლა კი−დევ ი−ტყვი, რომ ამ ქვეყ−ნად ვინც კი კვდე−ბა,
იმწუთ−ში−ვე მი−სი ჩრდი−ლი ყვე−ლა ჩვენ−განს ა−ვი−წყდე−ბა?
და ის ვა−ჟიც, გუ−შინწინ რომ მი−ა−ბა−რა სატრ−ფო საფ−ლავს,
არ სცილ−დე−ბა სა−საფ−ლა−ოს, სევ−დი−ანს და გულ−მო−საკ−ლავს;
სა−ხე თაფ−ლის სან−თელს უ−გავს, სან−თე−ლი−ვით დნე−ბა, დნე−ბა,
თავს დასც−ქე−რის და−უ−ვი−წყარს, გლო−ვის სი−ტყვას ე−უბ−ნე−ბა.
მის თვა−ლებ−საც დასჩ−ნე−ვი−ა ღა−მის თე−ვა, უ−ძი−ლო−ბა, -
ა−სე ხდე−ბა, რო−ცა ღა−მით მო−გო−ნე−ბებს იწ−ვევს გრძნო−ბა!
მე−საფ−ლა−ვე, კი−დევ ი−ტყვი, რომ ამ ქვეყ−ნად ვინც კი კვდე−ბა,
იმწუთ−ში−ვე მი−სი ჩრდი−ლი ყვე−ლა ჩვენ−განს ა−ვი−წყდე−ბა?
დღეს იმ ქალ−მა გულ−მოკ−ლულ ვაჟს უ−ნე−ბუ−რად მოჰკ−რა თვა−ლი;
გა−იფიქრა: „ი−სიც ჩე−მებრ ტი−რის ცრემ−ლებ−შე−უმშ−რა−ლი;
უ−ძი−რო−ა კა−ცის სევ−და, უ−ძი−რო−ა კა−ცის გუ−ლი,
რას არ ით−მენს სიყ−ვა−რუ−ლის ცხო−ველ ნა−თელს მოკ−ლე−ბუ−ლი“, -
ა−სე ამ−ბობს სევ−დი−ა−ნი ქა−ლის ცის−ფერ თვალ−თა ცქე−რა.
ალ−ბათ, ვაჟ−საც ამ უ−სი−ტყვო ცქე−რამ გუ−ლი ა−უძ−გე−რა...
ა−სე ი−ცის თანაგრძნო−ბამ... შენ კი ი−სე ი−ღი−მე−ბი,
თით−ქოს მართ−ლა იბ−მე−ბო−დეს ი−მათ შო−რის ის სი−მე−ბი,
რომ−ლის ძა−ლით ო−რი გუ−ლი სა−მუ−და−მოდ შე−ერთ−დე−ბა...
ეჰ, არ მჯე−რა მე ეგ რა−ღაც, ქვეყ−ნად ეგ−რე რო−დი ხდე−ბა.
რო−ცა ფი−ცით ა−ცი−ლე−ბენ მიც−ვა−ლე−ბულს სა−მა−რემ−დე,
ფიცს არ სტე−ხენ...
ფიცს არ სტე−ხენ უ−კა−ნასკ−ნელ ყოფ−ნის დღემ−დე.
გა−მი−გო−ნე, მე−საფ−ლა−ვე, შენ არ ი−ცი კა−ცის დარ−დი,
თო−რემ რა−ა - ჩემს თქმა−ზე რომ სუ−ლე−ლი−ვით ა−ხარ−ხარ−დი?!
რა ვუ−ყოთ, რომ იმ ვაჟ−მა ქალს მო−უ−ტა−ნა ნორ−ჩი ვარ−დი
და მწუ−ხა−რედ წას−ჩურ−ჩუ−ლა: „შემიყვარ−დი, შემიყვარ−დი.
ჩვენ ერ−თი გვაქვს მწუ−ხა−რე−ბა, შე−ვა−ერ−თოთ სულ−თან სუ−ლი...
გა−მომ−ყე−ვი, ქა−ლო, ცო−ლად... ძლი−ე−რი მაქვს სიყ−ვა−რუ−ლი...
მარ−თა−ლი−ა, ის სატრ−ფონი არც შენ, არც მე ა−ღა−რა გვყავს,
მაგ−რამ მა−თი მო−გო−ნე−ბა ვერ გა−არღ−ვევს უხ−მო საფ−ლავს.
და−ვი−ვი−წყოთ ის წარსუ−ლი, სა−ტი−რა−ლი, სა−ვა−ლა−ლო,
და ა−ხა−ლი შევქმ−ნათ ყოფ−ნა... გა−მომ−ყე−ვი ცო−ლად ქა−ლო!“
და−უ−ცა−დე, მე−საფ−ლა−ვე, თუ რა პა−სუხს მის−ცემს ქა−ლი.
შენ გგო−ნი−ა, რა−კი ვაჟ−მა და−ივიწყა თა−ვის ვა−ლი,
ქა−ლიც ა−სე მო−იქ−ცე−ვა? მე მგო−ნი−ა - ა−რა ა−რა...
გა−ნა გუ−შინ არ ი−ყო, რომ სატრ−ფო მი−წას მი−ა−ბა−რა?
მკვდრის აჩრ−დილ−თან ვინ ი−ცინის,
მკვდრის აჩრ−დილ−თან ვინ ი−ხუმ−რებს?
ა−ი, ნა−ხავ - ა−ბე−ზარ ვაჟს რა პა−სუ−ხით გა−ისტუმრებს!
მაგ−რამ ქა−ლი, ღმერ−თო ჩე−მო,
მორ−ცხვად თავს ხრის და ჩურ−ჩუ−ლებს:
„თა−ნახ−მა ვარ! ერ−თადერ−თი, მომავა−ლი მა−სულდგ−მუ−ლებს...
ჩვენ ერ−თი გვაქვს მწუ−ხა−რე−ბა, ნუ ვი−გო−ნებთ დროს უ−ბე−დურს,
მე შე−ნი ვარ სა−მუ−და−მოდ... წა−მიყ−ვა−ნე, სა−დაცა გსურს“...
მე−საფ−ლა−ვე, ეხ−ლა კი გაქვს ნე−ბა, რაც გსურს, კვლავ ი−გი თქვა...
სა−მუ−და−მოდ ა−სა−მა−რებს კაც−თა ხსოვ−ნას სა−მა−რის ქვა.
ალ−ბათ, ქალ-ვაჟს დღეს ერ−თი აქვს ბი−ნა... ხე−დავ, გა−დის ხა−ნი,
არ ნა−ხუ−ლობს სა−საფ−ლა−ოს დღეს არც ერ−თი ი−მათგანი,
საფ−ლავ−თა−გან მტვერს და ბა−ლახს დღეს ა−რავინ არ ა−ცი−ლებს
და მოვ−ლას−თან ერ−თად ფე−რი წართ−მე−ვი−ა ვარდ-ყვავილებს...
გა−ნის−ვე−ნეთ, გა−ნის−ვე−ნეთ და−ვი−წყე−ბულ არს−თა ძვლე−ბო...
თქვენს ყოფ−ნაში არ ე−რე−ვა ცო−ცხალთ ფიქ−რი სა−არ−სე−ბო...
გე−ნის−ვე−ნეთ, ძლი−ე−რი და უკვ−და−ვი−ა თქვე−ნი ძი−ლი...
რა−ღად უნ−დათ, რად სჭი−რი−ათ
თქვენს საფ−ლა−ვებს ვარდ-ყვავილი?
ან რას გარ−გებთ მოკვ−დავ კაც−თა სა−მუ−და−მო ცრემლ−თა ფრქვე−ვა?
ძი−ლით ვე−ღარ გა−მო−გარკ−ვევთ ვერ−რა ძა−ლა, ვერც შემ−თხვე−ვა...
ა−სე ხდე−ბა ქვე−ყა−ნა−ზე - ყვე−ლა ცო−ცხლობს, ყვე−ლა კვდე−ბა
და ვა−ი მას, ვის სიკვ−დი−ლი სი−ცო−ცხლე−შიც ა−ვი−წყდე−ბა...
ზარ−სა სცე−მენ... იმ ორს, რო−მელთ და−ივიწყეს ბე−დი მწვა−ვე,
იმ ორს ერ−თად გა−და−ვერ−ცხლილ კუ−ბო−ში სჭედს მე−საფ−ლა−ვე...
სჭედს და რა−ღაც მწა−რე ფიქრ−ზე თან ვე−ლუ−რად ი−ღი−მე−ბა -
ი−ცის, ი−ცის მე−საფ−ლა−ვემ, რო−გორც უნ−და... რო−გორც ხდე−ბა...
გა−ნის−ვე−ნეთ, გა−ნის−ვე−ნეთ, და−ვი−წყე−ბულ არს−თა ძვლე−ბო,
თქვენს ყოფ−ნაში მე ბევ−რი მაქვს მწუ−ხა−რე ჟამს სა−ოც−ნე−ბო!