მერი
მე−რი, იმ ღა−მეს მაგ თვალ−თა კვდო−მა,
სან−დო−მი−ან ცის ელ−ვა და ფე−რი
მწუ−ხა−რე ი−ყო, ვით შე−მოდ−გო−მა!
ა−ფეთ−ქე−ბუ−ლი და მო−ცახ−ცა−ხე
ი−წო−და ნა−თელ ალ−თა კრე−ბუ−ლი,
მაგ−რამ სანთ−ლებ−ზე უფ−რო ეგ სა−ხე
ი−ყო ი−დუ−მალ გა−ფით−რე−ბუ−ლი.
ი−წო−და ტაძ−რის გუმ−ბა−თი, კალ−თა,
ვარდ−თა დი−ო−და ნე−ლი სურნე−ლი,
მაგ−რამ ლო−დი−ნით და−ღა−ლულ ქალ−თა
სხვა ა−რის ლოც−ვა განუკურნე−ლი.
მეს−მო−და შე−ნი უ−გო−ნო ფი−ცი...
მე−რი, ძვირ−ფა−სო! დღე−საც არ მჯე−რა...
ვი−ცი წა−მე−ბა, მაგ−რამ არ ვი−ცი:
ეს გლო−ვა ი−ყო თუ ჯვა−რისწერა?
ლო−დებ−თან ვი−ღაც მწა−რედ გო−დებ−და
და ბეჭ−დე−ბის თვლებს ქარ−ში კარ−გავ−და...
ი−ყო ობ−ლო−ბა და შე−ცო−დე−ბა,
დღე−სას−წა−ულს კი ეს დღე არ ჰგავ−და.
ტაძ−რი−დან გა−სულს ნა−ბი−ჯი ჩქა−რი
სად მა−ტა−რებ−და? ხედ−ვა მიმ−ძიმ−და!
ქუ−ჩა−ში მძაფ−რი დაჰქ−რო−და ქა−რი
და გა−ნუ−წყვეტ−ლად წვიმ−და და წვიმ−და.
ნა−ბა−დი ტან−ზე შე−მო−ვიხ−ვი−ე,
თა−ვი მი−ვან−დე ფიქრს შე−უ−წყვე−ტელს;
ოჰ! შე−ნი სახ−ლი! მე სახლ−თან იქ−ვე
ღონე-მიხდილი მი−ვა−წექ კე−დელს.
ა−სე მწუ−ხა−რე ვი−დე−ქი დიდ−ხანს
და ჩემს წინ შა−ვი, სწო−რი ვერხ−ვე−ბი
აშ−რი−ა−ლებდ−ნენ ფოთ−ლებს ბნელხ−მი−ანს,
რო−გორც გაფ−რე−ნილ არ−წი−ვის ფრთე−ბი.
და შრი−ა−ლებ−და ტო−ტი ვერხ−ვი−სა,
რა−ზე - ვინ ი−ცის! ვინ ი−ცის მე−რი!
ბე−დი, რო−მე−ლიც მე არ მე−ღირ−სა -
ქარს მიჰყ−ვე−ბო−და, რო−გორც ნამ−ქე−რი.
სთქვი: უ−ე−ცა−რი გას−ხი−ვოს−ნე−ბა
რად ჩაქ−რა ა−სე? ვის ვე−ვედ−რე−ბი?
რად აშ−რი−ალ−და ჩე−მი ოც−ნე−ბა,
რო−გორც გაფ−რე−ნილ არ−წი−ვის ფრთე−ბი?
ან ცას ღი−მი−ლით რად გავც−ქე−რო−დი,
ან რად ვიჭრ−დი შუქს მო−კამ−კა−მეს?
ან „მესაფლავეს“ რისთ−ვის ვმღე−რო−დი,
ან ვინ ის−მენ−და ჩემს „მე და ღა−მეს“?
ქა−რი და წვი−მის წვე−თე−ბი ხში−რი
წყდე−ბოდ−ნენ, რო−გორც მ−წყდე−ბო−და გუ−ლი
და მე ავ−ტირ−დი - ვით მე−ფე ლი−რი,
ლი−რი, ყვე−ლას−გან მი−ტო−ვე−ბუ−ლი.
ჯერ არცერთ მომხამრებელს არა აქვს შეფასება გაკეთებული. თქვენ როგორ გფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისათვის შეიძლება იყოს ეს ლექსი საინტერესო? საორიენტაციო ასაკის მისანიჭებლად, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია და გვითხრათ, თქვენი აზრით რა ასაკის ბავშვისათვის არის ეს ლექსი საინტერესო. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია!
ავტორის შესახებ
აირიდეთ სევდიანი დამშვიდობებები
თუ თქვენი შვილი ნერვიულობს იმაზე, რომ შორდებით, მიეცით მას რაიმე ხელშესახები, რათა გაგიხსენოთ, მაგალითად, მიეცით მას თქვენი სურათი, აკოცეთ ხელსახოცს ან გამოუჭერით გულის ფორმის ქაღალდი და ჩაუდეთ იგი ჯიბეში. რაიმე ნივთის მიცემა, რომელსაც იგი ფიზიკურად შეეხება, თავს უფრო მშვიდად აგრძნობინებს.
ეს საინტერესოა! რჩევები-ფსიქოლოგია - რა უნდა ვიცოდეთ, როდესაც ბავშვი ხატავს
//ფერადი ფერების ფსიქოლოგიური მნიშვნელობა ბავშვებთან// ბავშვის მიერ ფერადი, კაშკაშა ფერების გამოყენება ხატვაში ფსიქოლოგიურად რამდენიმე მიმართულებით აიხსენბა.&n...
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები
 |
მირიან ბატონიშვილსბესიკი |
 |
თუ დედაენით არ ხარ გაზრდილიიოსებ ნონეშვილი |
 |
ოპუნცია კაქტუსიმანანა ტონია |
 |
სალაღობოლადო ასათიანი |
 |
ქარი არხევდა იტალურ შობის ხეს ტრიპოლისშიგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები
 |
„მამული, ენა სარწმუნოება“ხათუნა გულიაშვილი |
 |
როს ვუკვირდები თავის თავს…ვაჟა–ფშაველა |
 |
ლევანი და აქლემიმანანა კაკაჩია |
|
ასე ვითვლიმანანა კაკაჩია |
 |
მუშურიაკაკი წერეთელი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები
|
ფშაველი ჯარისკაცის წერილივაჟა–ფშაველა |
|
მეოცნებე მფრინავიმანანა ტონია |
 |
ვაზის სიმფონიაშოთა ნიშნიანიძე |
|
მზე-ჭაბუკ ორბელიანზედბესიკი |
 |
კომბლე და მგელიელიზბარ გაბუნია |
