ოპუნცია კაქტუსი

ყვა−ვილ−ნა−რის კუ−თხე−ში,
ა−ი−ვან−ზე კა−ტო−სი,
დგას უ−ჩუმ−რად, ბუს−ხუ−ნა,
ო−პუნ−ცი−ა კაქ−ტუ−სი.
ი−ამ კაქ−ტუსს და−უს−ვა,
უც−ნა−უ−რი შე−კი−თხვა:
მე−გო−ბა−რო მინ−დო−და,
შენთ−ვის ად−რეც მე−კი−თხა.
ლა−მა−ზი ვარ ლურჯთ−ვა−ლა,
ლურ−ჯი კა−ბაც მაც−ვი−ა,
შენ ა−სე−თი მკბე−ნა−რა,
ღმერთ−მა რა−ღად გაქ−ცი−ა?
კაქ−ტუ−სი კი ჩა−ფიქრ−და,
ა−მო−უშ−ვა სლუ−კუ−ნი,
ჩა−მო−ყა−რა ყუ−რე−ბი,
დად−გა მისთ−ვის უ−კუ−ნი.
უნ−და მა−საც რომ ი−ყოს,
ი−ა−სა−ვით ლა−მა−ზი,
მა−საც ჰქონ−დეს ყვა−ვილ−ნი,
უ−ეკ−ლო და ხა−ლა−სი.
მაგ−რამ რა გა−ე−წყო−ბა,
შე−იმშ−რა−ლა ცრემ−ლე−ბი,
ალუღლუღდა:-ჩემს კა−ტოს,
ვი−ცავ, თავ−ზე ვევ−ლე−ბი.
ვინ−მემ არ ა−წყე−ნი−ნოს,
არ ატ−კი−ნოს გუ−ლი,
მტერ−თათ−ვის მაქვს ეკ−ლე−ბი,
მუ−დამ მი−მარ−თუ−ლი.
იმ კაქ−ტუ−სის გულ−ში კი,
ერ−თი ნატვ−რა ბუ−დობ−და,
და ღმერთს ეხ−ვერ−წე−ბო−და,
ყვა−ვი−ლო−ბა უნ−დო−და.
თით−ქოს ღმერთ−მაც უს−მი−ნა,
და ერთ დი−ლით სის−ხამ−ზე,
გა−იღ−ვი−ძა, და იგრძ−ნო,
ყვა−ვი−ლი−ა მის თავ−ზე.
გა−მო−ფხიზლდ−ნენ ენ−ძე−ლა,
შრო−შა−ნი და ი−ა.
კაქ−ტუსს ეს რა ლა−მა−ზი,
კვირ−ტი ამოსვლი−ა?
ყვე−ლა შუ−რით ა−ივ−სო,
ორ−ქი−დე−ა, ტი−ტა,
ლილი−ამ კი სიბ−რა−ზით,
ტუ−ჩი მო−იკვ−ნი−ტა.
ა−ი კა−ტოც მო−ვი−და,
შეკ−რა ი−ის კო−ნა,
ო−პუნ−ცი−ას ყვა−ვი−ლი,
ძლი−ერ მო−ე−წო−ნა.
შე−ა−ქო, მი−ე−ფე−რა,
სხვა−ნი გა−აწ−ბი−ლა,
მი−ხა−კებს და ვარ−დებს შუ−ა,
მი−უ−ჩი−ნა ბი−ნა.
სილა−მა−ზით ა−მა−ყობს,
ა−ი−ვან−ზე კა−ტო−სი,
თავ−ზე დი−დი ყვა−ვი−ლით,
ო−პუნ−ცი−ა კაქ−ტუ−სი.