ბელი და სანდლები

ჰა მე−ზღაპ−რეც გა−მოჩნ−და,
ჩი−ტიც უს−მენს ბუ−დი−დან,
ი−სე კარ−გი ზღა−პა−რი,
ა−მო−ი−ღო გუ−დი−დან.

**********

სი−ხა−რულ−სა ვერ მა−ლავს,
ხტის ბაჯ−ბა−ჯა და−თუ−ჩა,
და−ბა−დე−ბის დღი−სათ−ვის,
კუმ სანდ−ლე−ბი ა−ჩუ−ქა.

კა−ნა−ფის−გან მოწ−ნუ−ლი,
პა−წა−წი−ნა სან−და−ლი,
მგო−ნი ვე−ღარ მო−ერ−გოს,
უც−ქერს გუ−ლის კან−კა−ლით.

ფე−ხი არ ჩა−ე−ტი−ა,
რო−გორ ა−ღარ ე−ცა−და,
უ−ცებ ქვე−ბის სა−ხე−ხით,
მე−ლა გა−მო−ე−ცხა−და.

ბე−ლი უს−მენს მე−ლი−ას,
აც−რემ−ლე−ბულ თვა−ლე−ბით,-
„თუ გინ−და, რომ მო−გერ−გოს,
მო−ი−ხე−ხე ბრ−ჭყა−ლე−ბი!“

დათვს ჭკუ−ა−ში და−უჯ−და,
მე−ლას ყუ−რი ა−თხო−ვა,
მი−სი თა−თუ−ნი−ე−ბი,
სულ უბრ−ჭყა−ლოდ დას−ტო−ვა.

და−თუ−ჩე−ლას ბრ−ჭყა−ლე−ბი,
ძირ−ზედ და−უ−ხე−ხი−ა,
ფე−ხი მა−ინც არ ჩას−დის,-
ცმუ−კავს შა−რახ−ვე−ტი−ა.

მო−სე−ი−რე მე−ლი−კო,
ა−ტყუ−ებ−და თა−ვი−დან,
ბე−ლი რომ ა−ბუ−ზღუნ−და,
გა−ი−ძურ−წა, წა−ვი−და.

პა−წა−წი−ნა და−თუ−ჩას,
და−ე−ფუთ−ქა თა−თე−ბი,
ა−მო−უშ−ვა ღრი−ა−ლი,
მო−ის−რო−ლა სანდ−ლე−ბი.

გამ−წარ−და და გა−ხელ−და,
ყვი−რის:- მიშ−ვე−ლე დე−დი,-
მე−ლას რომ და−უ−ჯე−რა,
სულ ი−წყევ−ლა თავ ბე−დი.


რა−ზედ სტი−რი გე−ნაც−ვა,
ბუთ−ქუ−ნავ და ფა−ქი−ზო?
ცრუ−პენ−ტე−ლა მე−ლი−ამ,
ა−ბა მი−თხარ რა გი−ყო?.

დაყ−რილ სანდ−ლებს შე−ხე−და,
ა−ბურ−დღუნ−და ბე−ბი−ა,
აჰ, ა−ხა−ლი სანდ−ლე−ბი,
ფეხ−ზე ვერ მოგრ−გე−ბი−ა?

გუ−ლი არ გა−ი−ტე−ხო
ბელს რად უნ−და სან−და−ლი?
ბელს უხ−დე−ბა ტყე ღრე−ში,
ფეხ−შიშ−ვე−ლა დან−და−ლი.

მო−უწ−მინ−და ცრემ−ლე−ბი,
და−ამშ−ვი−და პა−ტა−რა,
თაფ−ლის ფი−ჭა მის−ცა და
იმ დღეს ზურ−გით ა−ტა−რა.

თა−თიც მა−ლე მო−ურ−ჩა,
თუმ−ცა ბევ−რი იწ−ვა−ლა,
აწ ვერ−ვინ მო−ა−ტყუ−ებს
ბელ−მაც ჭკუ−ა ის−წავ−ლა.