ეკლიანი მეგობარი

ტყე−ში ახ−ლოს ცხოვრობდნენ:თხუნელა და მაჩ−ვი,
მახრა,თაგვი, ბა−ყა−ყი,ზღარბუნია და−ჩი.

და−ჩი ჯერ სულ ციცქნაა,სწრაფი, ცელ−ქი, მარ−დი,
სულ თა−მა−ში უნდება,ა−რაფრის აქვს დარ−დი.

თაგვ−მა უ−თხრა წრუწუნამ:-ეკალი რომ გაც−ვი−ა,
არ გიხ−დე−ბა გა−იძვრე,წამო ვჭა−მოთ ქაც−ვი−ა.

ნუ დაგვ−ჩხვლი−ტე ზღარ−ბუ−ნა,მე−გობ−რე−ბი ჩი−ვი−ან,
ა−რა−ვინ ე−კა−რე−ბა, სიმწ−რი−სა−გან ტი−რი−ან.

დარ−დობს ნე−ტავ რად გავჩნ−დი ,ე−კა−ლა და ბუს−ხუ−ნა,
თა−გუ−ნი−ა გა−ექ−ცა, ყვე−ლამ წა−ე−ბუ−ზღუ−ნა.

დარ−ჩა მარ−ტოდ მტი−რა−ლი, მე−გო−ბა−რი ა−რა ჰყავს,
ბა−ყა−ყი ხტის,ყიყინებს,თხუნელა კი მი−წას ხრავს.

გა−ი−ხა−და სამოსი,დაუბერა ნი−ავ−მაც,
ეს სიგ−რი−ლე და−ჩიკოს ,მართ−ლაც ძლი−ერ ე−ა−მა.

ა−ი ქურ−ქიც გა−ვიძვ−რე, ხელს შე−მოჰკ−რა ხე−ლი,
და−იბრუნა ზღარ−ბუ−ნამ,მე−გობ−რე−ბი ძვე−ლი.

ძალ−ზედ კარ−გად გაერთო,-ოფლისაგან სვე−ლი,
მიდ−გა წყა−როს ანკა−რას,- გა−იცივა ყე−ლი.

ძმა−კა−ცებ−მა ჭად−რი−სა ,წა−ა−ფა−რეს ფო−თო−ლი,
ზღარ−ბი ა−ვად გამხდა−რაო, ა−ტყდა ტყე−ში ჩოჩ−ქო−ლი.

ციყვ−მაც ხი−დან ისკუპა,მო−უ−ტა−ნა თხი−ლი,
გა−სა−ტე−ხი კი ა−რა,- უკ−ვე გა−ტე−ხი−ლი.

უ−ცებ ცა−ზე გა−მოჩნ−და ის მერ−ცხა−ლი ფრთა−მა−ლი,
თურ−მე ჩამო−უ−ტა−ნა,სხვა ქვეყ−ნი−დან წა−მა−ლი.

სად ი−ყო და სად ა−რა, გაჩნ−და იქ−ვე კა−ლი−ა,
მე−გო−ბა−რი არ გიყ−ვართ!- ეს სულ თქვე−ნი ბრა−ლი−ა.

იმ ყრან−ტა−ლა ყვანჩალამ,ხის ტო−ტი−დან დას−ჩხავ−ლა,
ყლა−პა სი−ცხის წამ−ლე−ბი, ზღარბ−მა სულ მთლად და−ცა−ლა.

მე−გობ−რე−ბი კი მიხვდნენ,იგრძნეს და−ნა−შა−უ−ლი,
დარ−ცხვე−ნილ−ნი უვ−ლი−ან და შე−წყვი−ტეს ხმა−უ−რი.

და−ფა−ცურ−და კურ−დღე−ლი, მო−უ−ტა−ნა ქურ−ქი,
და ჩა−აც−ვეს და−ჩიკოს, გახ−და რო−გორც ბურ−თი..

უთხრეს:--ძლი−ერ გვიყ−ვარ−ხარ მე−გო−ბა−რო ზღარ−ბუ−ნა,
და ი−სე−თიც გვინ−დი−ხარ, რაც შენ ბედ−მა გარ−გუ−ნა...