გლეხის საჩივარი

დი−დე−ბა შენ−და, უ−ფა−ლო!
რა−სა გვ−თხოვს? რა მო−უ−ცი−ა,
რომ ჩა−მოგ−ვიდ−გა ჭი−რი−ვით
სო−ფელ−ში ეგ−ზე−კუ−ცი−ა?

სა−დღაც ვი−ღა−ცას რა−ღა−ცა
ვი−თომ−და ჩა−უ−დე−ნი−ა,
ახ−ლა ჩვენ გვახ−დე−ვი−ნე−ბენ,
მოგვდ−ვეს ცე−ცხლი და გე−ნი−ა!

კომლ−ზე სამ-სამი თუ−მა−ნი
ად−ვი−ლად გა−უ−წე−რი−ა!
თით−ქოს ეს გა−და−სა−ხა−დი
გლე−ხისთ−ვის ა−რა−ფე−რი−ა!

სად შეგ−ვიძ−ლი−ა ამ−დე−ნი,
რომ მო−ვაგ−რო−ვოთ ხე−ლა−და?
უნ−და შორს სად−მე წა−ვი−დეთ
ფუ−ლე−ბის სა−ძებ−ნე−ლა−და.

რომ დავბ−რუნ−დე−ბით, დაგვხვ−დე−ბა
სო−ფე−ლი ა−ოხ−რე−ბუ−ლი,
ცოლ-შვილი ნა−მუ−სახ−დი−ლი,
ო−ჯა−ხი ა−ტი−რე−ბუ−ლი.

რო−მელ ერთს უნ−და გა−ვუძ−ლოთ,
სირ−ცხვილს, თუ ა−ოხ−რე−ბა−სა?
რად არ მო−ხე−დავ, უ−ფა−ლო,
გლეხ−კა−ცის გა−ჭირ−ვე−ბა−სა?