ა−ხა−ლი წლის ღა−მე−ა,
ცვი−ვა თოვ−ლის ფან−ტე−ლი,
ქარ−მა და−ატ−რი−ა−ლა
თეთ−რი კო−რი−ან−ტე−ლი.

ნე−ტავ რას აკ−ვირ−დე−ბა
ცის−ფერთ−ვა−ლა ხა−ტი−ა?
ყინ−ვას თურ−მე სარკ−მე−ლი
კოხ−ტად მოუხა−ტი−ა.

ნაძ−ვის ხეს−თან ბავშ−ვე−ბი
ცეკ−ვა−ვენ და მღე−რი−ან.
თით−ქოს ჭე−რიც ი−ცი−ნის,
ყვე−ლა ბედ−ნი−ე−რი−ა.

ზა−რის ხმა−ზე კარს ა−ღებს
პა−წა−წი−ნა ცა−ბუ−ა
და ო−თახ−ში შე−მო−დის
თოვ−ლის თეთ−რი ბა−ბუ−ა.

ის გზად არ შე−უ−შინ−და
ქარს და ყინ−ვის მარ−წუ−ხებს.
ახ−ლა ხურ−ჯინს გახს−ნის და
და−ა−რი−გებს სა−ჩუქ−რებს.