თოვლის პაპის ნათქვამი

ცეკ−ვით, სიმ−ღე−რით,
სიცილ-კისკისით
მო−მი−ლო−ცი−ა
ა−ხა−ლი წე−ლი!
მო−მაქვს ცი−გე−ბი,
მო−მაქვს გუნ−დე−ბი,
მა−ჭა−ხე−ლე−ბის
ჭახან-ჭახანი!
მა−ღა−ლი ნაძ−ვის
მწვა−ნედ ღა−ღა−ნი,
მწვა−ნე ნაძ−ვი−ვით
რწმე−ნა მა−ღა−ლი,
რომ ამ მი−წა−ზე
ა−ღარ იქ−ნე−ბა
წყა−რო დამშ−რა−ლი,
ნერ−გი გამხ−მა−რი.
გულს გაგ−ვი−ხა−რებს
შრო−მის სიმ−ღე−რა,
წარ−მა−ტე−ბე−ბი
ახალ-ა−ხა−ლი
და სა−ქართ−ვე−ლო
გახ−დე−ბა მა−ლე
მართ−ლაც ზღაპ−რუ−ლი
მხა−რე ბაღ−ნა−რი