პასუხად

კარ−გე−ბო, თქვე−ნი ძა−ხი−ლი
ბა−რით შა−მეს−მა მთა−ში−ა,
ფე−ხის ფრ−ჩხი−ლებ−ში გა−ჟო−ნა
ჟრჟო−ლამ, დაკ−რულ−მა თავ−ში−ა;
ძვირ−ფასს მა−უ−წყებთ ამ−ბავ−სა,
ჩა−მო−ვარდ−ნილ−სა ხალხ−ში−ა:
“გა−უმ−თელ−და−ო წყლუ−ლე−ბი
არ−წივს, და−კო−დილს მხარ−ში−ა”.
და−უ−ფან−ტი−ა ფრინ−ველ−ნი
მო−მაგ−რე−ბულ−სა მკლავ−ში−ა,
რომ დაჰ−სე−ო−დენ უმს−გავს−ნი
ღა−ლა−ტით დაჭ−რილს გზა−ში−ა.
“უ−ჭირ−ვე−ლი−ვით ყაშ−ყა−შებს,
ცხა−დად ვცა−ნი−თო ხმაშია.”
უ−კე−თესს ვინ რას მა−ხა−რებს,
თქვენ გე−ნაც−ვა−ლეთ თქმა−ში−ა!
ა−გავ−სეთ ია-ვარდითა,
და−ბერ−დით ი−მის თვლა−ში−ა!
ს−წყავ−დეთ და ვერ უ−დი−ო−დეთ,
ოფ−ლი გდი−ო−დესთ წყვა−ში−ა!
ი−სე სცუ−რავ−დეთ კე−თილ−ში,
ვით კოვ−ზის პი−რი ზღვა−ში−ა!
ერ−თი ა−თა−სად გარდ−ვი−ქე
მხედ−ვე−ლო−ბა−ში, ჯან−ში−ა:
ყორ−ნის ფრთა-ბოლოდ ქცე−უ−ლა
თეთ−რი, ნა−რე−ვი თმა−ში−ა,
მო−ხუ−ცი კა−ცი ჯე−ი−ლად
ჩა−ვუ−წე−რი−ვარ ცა−ში−ა.
აწ გლო−ვა ა−ღარ მჭირ−დე−ბა,
ა−ღარც და−მალ−ვა სახლ−ში−ა.
ერ−თი რა−მე მაქვ სათქ−მე−ლი,
იქ−ნებ და−გიჯ−დეთ ჭკვა−ში−ა:
მკერდ−ში ა−რა−ვინ დაგ−ვიჭ−რას
გმი−რი, დაჭ−რი−ლი მხარ−ში−ა
და დღეს კი გა−მო−ჩე−ნი−ლი;
ჭკვა მო−ვიგ−რო−ვოთ თავ−ში−ა,
არ გა−და−მექ−ცეს არ−მა−და
სი−ცო−ცხლე მთა და ბარ−ში−ა.