კიდევაც ვნახავ გაზაფხულს

კი−დე−ვაც ვნა−ხავ გა−ზა−ფხულს,
ყელ−მო−ღე−რე−ბულს ი−ა−სა,
სიკვ−დი−ლის სი−ცო−ცხლედ მქცე−ველს,
ი−მის სი−ტურ−ფეს ღვთი−ან−სა,
ამწ−ვა−ნე−ბულ−სა მთა-ბარსა,
დამ−წყაზ−რულს, ყვა−ვი−ლი−ან−სა.

კი−დე−ვაც ვნა−ხავ, ცა სჭექ−დეს,
თოვ−ლის წილ წვი−მა ცვი−ო−დეს,
ა−ნო−ყივ−რებ−დეს მი−წა−სა,
მდი−ნა−რე−ე−ბი ხვი−ო−დეს,
ა−ღარ−ვინ ი−ტან−ჯე−ბო−დეს
და ა−ღარც−ვი−სა ში−ო−დეს;
სი−მართ−ლის გა−მარჯ−ვე−ბა−სა
მთა−ზე არ−წი−ვი ჰყი−ო−დეს;
მეც მას ბანს ვე−უბ−ნე−ბო−დე,
გუ−ლი ა−ღა−რა მტკი−ო−დეს.

გუ−შინ−წინ ვნა−ხე, გუ−ში−ნაც,
გვე−ლი სწამ−ლავ−და ი−ა−სა,
აშ−ლი−და შხამ−სა და გესლ−სა,
ვერ კი აძ−ლევ−და ზი−ან−სა.
დღეს ვხე−დავ, ი−ა მთელი−ა,
სუნ−ნე−ლო−ვა−ნი, ნაზი−ა,
ვუც−ქერ და ვამ−ბობ ი−მას−ვე:
რა ტურ−ფა, რა ლამაზი−ა!
გვე−ლი და−ღო−ღავს მუც−ლი−თა,
ახრ−ჩობს ბოღ−მა და ბრაზი−ა.

კი−დე−ვაც ვნა−ხავ, უხ−ვა−და
ვარდ−ნი, ი−ანი ჰყვა−ო−დენ,
ნაცარ-მტვრად იყვ−ნენ ქცე−ულ−ნი,
ვი−ნაც გუ−ში−ნა ზვა−ობ−დენ;
შხა−მის და გეს−ლის მთეს−ველ−ნი
მო−ისპ−ნენ, ა−რა−რა−ობ−დენ,
ჩვე−ნის სიკვ−დი−ლის მსურ−ველ−ნი
ყორ−ნე−ბი ვე−ღარ ჩხა−ო−დენ!

დაჰ−ბე−როს სი−ცო−ცხლის სი−ომ
მო−მაკვ−დავს ა−რე−მა−რე−სა,
გა−უ−ა−თას−დეს სი−ნათ−ლე
ცა−ზე მზე−სა და მთვა−რე−სა,
უხ−ვა−და სძღვნი−დენ წყა−ლო−ბას
ამ ჩვენს და−ჩაგ−რულს მხა−რე−სა.
ჩვენც, მსხვერპლ−ნი ძალ−მომ−რე−ო−ბის,
ცრემლს ა−ღარ ვღვრი−დეთ მწა−რე−სა.
ჩი−ტე−ბის ტკბი−ლი გა−ლო−ბა
ის−მო−დეს ყო−ველ მხა−რე−სა.

ვი−ხი−ლავ სა−ნატ−რელ სა−ხეს,
რომ ამდ−გა−რი−ყოს მკვდრე−თი−თა,
გვერდს ედგ−ნენ მის−ნი ზვა−რაკ−ნი,
გა−ფი−ცუ−ლე−ბი გვერ−დი−თა
ჭა−ბუკ−ნი თავ−და−დე−ბულ−ნი,
ტრფი−ალით მე−ტის−მე−ტი−თა,
ტანს უმშ−ვე−ნებ−დეს წყლუ−ლე−ბი
ერთ−გულ მა−მუ−ლის შვი−ლებ−სა,
ან−გე−ლო−ზე−ბი დაფ−ნი−სას
გვირგ−ვინს ად−გამ−დენ გმი−რებ−სა.