სიცოცხლემ შხამი მასმია
სი−ცო−ცხლემ შხა−მი მას−მი−ა,
მე კა−ხურ ღვი−ნოდ შა−ვირ−გე:
შავს−ვი და არც მო−ვე−რი−დე,
თუმც მის სიმ−წა−რე გა−ვი−გე.
ვი−ცო−დი, ეს იქ−ნე−ბო−და:
ეკ−ლის ლო−გი−ნიც და−ვი−გე.
ვწე−ვარ და მძი−ნავ ტკბი−ლა−და, _
ა−ი, ბი−ჭო−ბაც ეს ა−რი!
მაღ−ლი−დან შა−ვი ღრუ−ბე−ლი
თავს დამ−წო−ლი−ა მჭეხა−რი.
რა−ცა სწა−დი−ან, ი−სა ქმნას,
მეს−რო−ლოს მე−ხი მედგა−რი.
მე ვარ და არ შა−ვუდრ−კე−ბი,
გა−კა−ჟე−ბუ−ლი მხედა−რი.
ჯერ ა−სე ყოფ−ნა ვარ−ჩი−ე,
ნუ−კი გგო−ნი−ვართ ცხედა−რი.
გულ−ში ცო−ცხა−ლი გრძნო−ბა მაქვს,
მოუსვენა−რი, მყეფა−რი.
ჩემს თვა−ლებს ვე−ღარ ა−ში−ნებს
ცრემ−ლი და სისხ−ლი მჩქეფა−რი,
არც საკუთა−რი, არც სხვი−სა,
ჩვე−ნი ტყე-ველის მღება−რი.
მე კა−ხურ ღვი−ნოდ შა−ვირ−გე:
შავს−ვი და არც მო−ვე−რი−დე,
თუმც მის სიმ−წა−რე გა−ვი−გე.
ვი−ცო−დი, ეს იქ−ნე−ბო−და:
ეკ−ლის ლო−გი−ნიც და−ვი−გე.
ვწე−ვარ და მძი−ნავ ტკბი−ლა−და, _
ა−ი, ბი−ჭო−ბაც ეს ა−რი!
მაღ−ლი−დან შა−ვი ღრუ−ბე−ლი
თავს დამ−წო−ლი−ა მჭეხა−რი.
რა−ცა სწა−დი−ან, ი−სა ქმნას,
მეს−რო−ლოს მე−ხი მედგა−რი.
მე ვარ და არ შა−ვუდრ−კე−ბი,
გა−კა−ჟე−ბუ−ლი მხედა−რი.
ჯერ ა−სე ყოფ−ნა ვარ−ჩი−ე,
ნუ−კი გგო−ნი−ვართ ცხედა−რი.
გულ−ში ცო−ცხა−ლი გრძნო−ბა მაქვს,
მოუსვენა−რი, მყეფა−რი.
ჩემს თვა−ლებს ვე−ღარ ა−ში−ნებს
ცრემ−ლი და სისხ−ლი მჩქეფა−რი,
არც საკუთა−რი, არც სხვი−სა,
ჩვე−ნი ტყე-ველის მღება−რი.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
 |
ზღარბილუარა ჭანტურია |
 |
თვალს მიხვევენ...აკაკი წერეთელი |
 |
მშვიდზე მშვიდიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ირაკლი, მომგები ასი ომისგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ანგელოზს ეჭირა გრძელი პერგამენტიგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
 |
შენნი დალალნი ყრილობენ გველადნიკოლოზ ბარათაშვილი |
|
წელიწადები წავლიან ძველნიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
გამტყორცა სოფელმაბესიკი |
 |
ნუ იამაყებხალხური |
 |
შემოდგომის იდილიამურმან ლებანიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
 |
საქართველო იყო მათი საოცნებო სახელილადო ასათიანი |
|
ავადმყოფიაკაკი წერეთელი |
 |
ვარდიდავით მაჩაბელი |
 |
სწავლა მოსწავლეთადავით გურამიშვილი |
 |
როს ვუკვირდები თავის თავს…ვაჟა–ფშაველა |
