ირაკლი, მომგები ასი ომის
ყო−ვე−ლი მხრი−დან ჰბე−რავ−და ქა−რი,
მაგ−რამ ქართ−ვე−ლი ქედს არ იხ−დი−და,
ო−დეს სამ−შობ−ლოს გარს ერ−ტყა ჯა−რი
ყო−ვე−ლი მხრი−დან, ყო−ვე−ლი მხრი−დან.
და ხმალს ფე−რავ−და მე−ფე ი−რაკ−ლი
და ი−გი ხმა−ლი ელ−ვა−სებრ სჭრი−და,
ერთ მებრ−ძოლს ა−სი ეხ−ვი−ა მტე−რი
ყო−ვე−ლი მხრი−დან, ყო−ვე−ლი მხრი−დან.
ლო−მო ი−რაკ−ლი, იბრ−ძო−დი ი−სე -
შენს ხმალს ა−რასდ−როს ბე−დი არ სცრი−და
და გა−ო−ცე−ბას ი−ყო მსოფ−ლი−ო
ყო−ვე−ლი მხრი−დან, ყო−ვე−ლი მხრი−დან.
მრის−ხა−ნე სტვე−ნა ი−მა ხმა−ლისა
მტერს და მუ−ხა−ნათს ში−შის ზარს ჰგვრი−და
და ქე−ბა ქუხ−და ი−რაკ−ლის ხმა−ლის
ყო−ვე−ლი მხრი−დან, ყო−ვე−ლი მხრი−დან.
გა−მარჯ−ვე−ბუ−ლი ბრუნ−დე−ბა ჯა−რი,
მზე ელ−ვა−რე−ბად იფრქ−ვე−ვა ცი−დან,
შე−ნი, სამ−შობ−ლოვ, შე−ნი, ი−რაკ−ლი,
ყო−ვე−ლი მხრი−დან, ყო−ვე−ლი მხრი−დან!
მაგ−რამ ქართ−ვე−ლი ქედს არ იხ−დი−და,
ო−დეს სამ−შობ−ლოს გარს ერ−ტყა ჯა−რი
ყო−ვე−ლი მხრი−დან, ყო−ვე−ლი მხრი−დან.
და ხმალს ფე−რავ−და მე−ფე ი−რაკ−ლი
და ი−გი ხმა−ლი ელ−ვა−სებრ სჭრი−და,
ერთ მებრ−ძოლს ა−სი ეხ−ვი−ა მტე−რი
ყო−ვე−ლი მხრი−დან, ყო−ვე−ლი მხრი−დან.
ლო−მო ი−რაკ−ლი, იბრ−ძო−დი ი−სე -
შენს ხმალს ა−რასდ−როს ბე−დი არ სცრი−და
და გა−ო−ცე−ბას ი−ყო მსოფ−ლი−ო
ყო−ვე−ლი მხრი−დან, ყო−ვე−ლი მხრი−დან.
მრის−ხა−ნე სტვე−ნა ი−მა ხმა−ლისა
მტერს და მუ−ხა−ნათს ში−შის ზარს ჰგვრი−და
და ქე−ბა ქუხ−და ი−რაკ−ლის ხმა−ლის
ყო−ვე−ლი მხრი−დან, ყო−ვე−ლი მხრი−დან.
გა−მარჯ−ვე−ბუ−ლი ბრუნ−დე−ბა ჯა−რი,
მზე ელ−ვა−რე−ბად იფრქ−ვე−ვა ცი−დან,
შე−ნი, სამ−შობ−ლოვ, შე−ნი, ი−რაკ−ლი,
ყო−ვე−ლი მხრი−დან, ყო−ვე−ლი მხრი−დან!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
 |
წუხელი, ღამით ქარი დაჰქროდაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ბუკნაჭოედუარდ უგულავა |
 |
გულსა მომაწვა ვარამიხალხური |
 |
მოხუცის დარიგებაიოსებ გრიშაშვილი |
|
მე და ღამეგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
|
დროგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
შეგონებამანანა კაკაჩია |
|
გზები გაუვალიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ისეთი ბიჭი ვიქნებიედუარდ უგულავა |
|
ვიგონებ რა იმ მიქელანჯელოსგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
|
რომელი საათია?გალაკტიონ ტაბიძე |
 |
როს ვუკვირდები თავის თავს…ვაჟა–ფშაველა |
 |
ჩემო თავო, ბედი არ გიწერიააკაკი წერეთელი |
|
რაც არ იწვის, არ ანათებსაკაკი წერეთელი |
|
მშობლიურო ჩემო მიწავ!გალაკტიონ ტაბიძე |
