საბავშვო ლექსები  ›   ალექსანდრე ორბელიანი   ›  კავკაზის მთები მაშუკის მთიდგან

კავკაზის მთები მაშუკის მთიდგან

ფავორიტებში დამატება

1861; ჟურნალი ცისკარი #12

(ფანტაზია, როცა ახლად გათენდება)

«აგერ საგულოვნო, რა მზე ამოელვარდება!
ნუ საასპარეზო დღე, ვითარ მოებზადება,
მაგრამ აღარავინ არარიან შეჯავშნილ-შეზოსტრილნი,
და მოოქროვილის მუზარადებით მოხდენილნი,
რათა ძველებრივ მეჩოგნება ასტყდებოდეს,
რომ ცხენთა ნქრევა გადმოსიმოვნებოდეს,
ვით ფრილოს ქვეშ მჯდომარესა, დამგრილებდეს ქარი,
და მერის მხრივ ჩარდახიდამა მშვენირი ქალი,
დამარცხებისა ჯილდოსა გაღებს,
და ჭაბუკს ყელზედ გადაავლებს დამღიმარი.
მაშინ მითხარი, ვითარ ბედნირი იქნები შენ ჭაბუკო?»

დღეს დილით, ამ გაკამკამებულს, ცის მოლაჟვარდულობაში,
დავინახავ იქით შორსა, იმ ჰარობაში,
კავკაზიის ბორცვთ მოკიდურთა, თავის ქედებით;
თავის დახავსებულის თეთრის წვერებით,
რომელზედაც მზის შარავანდი დანებირობს,
და ღვთაბის გამოსახული დიდება,
მეტის დაშვენებით, ზედ რო განისვენებს»

«ბრუტოს, ბრუტოს! შემოვყურებ შენს თოვლიანს სპეტაკოვნებასა:
შენს გამომჭვრეტს მობზინვარობასა და შენს ამაყად მოღერებასა!
კავკაზიის მთებს შორის თვით მოყელყელაოდ,
და გმირ-ფალავნებრივ რო შემოგიცრცვია ღრუბელი,
ვით ვიღასაც შეერკინო ტიტველი!»

«იქით მოძმე შენი, მყინვარე მთა აწოდვილი,
ხელსა გაწვდენს მკლავ გაშლილი,
შენთანა სწორად - შენებრ უშიშრად -
შენებრ აღმართული, და სდგას შენებტ განძვინებული,

რათა თოვლების ზვავები შეიგლიჯოთ,
და ღრიღლოვანს ღრანტეებში გადმონარცხოთ,
ზარ ახდილის გრგვინვის შეძრწუნებით,
რომ შვილნი თქვენნი წარმოსთქმიდნენ გაკვირვებით,
და იტყოდნენ თავიანთ სახლელობაში,
რომელთ გაშტერებით შეჰყურებდნენ მათ მოანბეთა
ვით შეხეთქეთ ზვავნი, ანუ ხებაბი როგორ ჩამოხერგეთ.»

«აგერ ბორცვთ კლდები კავკაზო და ფრილონი,
მდუმარ დაყმენდილნი სვავნი, ზედ რო დაჰფართობენ,
და გაფაციცებულის თვალით მძოვრსა ეძებენ,
რათა ჩალუკმონ და ჩაგემონ.»

«აგერ შორს შეღრმაბულნი შენი ხებაბი:
სადაც ყურთ ხმა აღარ ისმის, მკვირცხლთ მდინარეთ ვარვარებით,
რომელ მთაში თავს მოიკვლენ ზვირთი ზვირთზე ქაფთ ჩქარებით.»

«შენი არ თანასწორი, გრძლად გადაჯაჭვილება,
შავ ზღვით კასპადმდე, იმისი მოფერხულება,
მოტაცებს გონებას, გაწოლილო კავკაზო!
რომელზედაც მისნი ქალნი დათამაშობთ ნაზნო, და შექცევით დასეირნობთ.
მეც თქვენს ძმასა გადამიტანთ, მის შეკრულებაში და მის შეჭმუხვნილებაში:
ჯერ მე თქვენთან ვმუსაფობ, ლამაზ ახალ მოლზე;
მოლზე მსხდომარენი და წმიდას მოწანწკარეს წყაროს პირზე,
მესმის თქვენი სანუგეშო სიტყვანი!
მიამბობთ თქვენსა ანბავსა აქამომდე.
კარგო ქალებო ვინ გითხრათ ეგ? —
რის მამაპაპის სიტყვაო ეს.
შემდგომ მიბრძანებთ და თქვენი ნებისამებრ
თქვენგნით წავალ კავკაზის ბორცვების ქედებზე;
თუ ნება მეცით, მაშ რაღათ გამამატანთ ცრემლსა,
ცრემლსა გულის საკვლავსა? —
სდუმთ ქალებო? მაგ დადუმებამ ხომ სულ გამიქრო,
ვაი ჩემს თავს, ახლა გამიწყრებით და მიბრძანებთ:
წადი, წადი ეხეტე იმ მთებზედა რას დასდეო.
რახ ასე, მაშ წავალ ისევ, წავალ მის კლდეებზე,
რომელზედაც დავნადირობ ჯიხვთ რქიანთა;
ეგრეთა ვდევნი დიდრონთ ირმებს ქორბუდიანთა,
და ნებისამებრ მიმოვირები, მთით მთაზედ,
მთის ზეფიროსის, მორბედობის სიმოვნით....»

«მიყვარს შენი შენზედ შეკმაზულნი ღრუბელნი,
როდისაც არაზმულებრივ შემოგემართების,
და წყნარ-დაზანტებით, რო გცოცავს ზედ და განგერთხმის.»

«მიყვარს შენნი დაგუნდებულნი ბნელნი ღრუბელნი,
უფრო მაშინ, — მალანაზდნი ელვარებანა რო დაგეგრაგნება.»

«მიყვარს კავკაზო, შენი ესრეთი ცეცხლებრ აღლაშქრულება,
და შენი ძახილით ადრტვინვებული ღაღადება,
ნამეტნავად მაშინ, ოდეს ცის საყვირნი დაგყივის შენ,

«სად ერთ საყდრად სუფევ, კავკაზიის თან შეზრდულო,
და ერთი მუცლის ძმა არარატო!
გემდური და შემომძახე, — სად განშორებულხარ, —
შუბ დაყრდნობილს თეთრ დევსავით, რო გაველებულხარ,
რათა უამხანაგოთ იდგე და უმეგობროდ?
სტირდე, სტირდე დაობლებული შე არარატო;
შენსა ძმასა მხარს არა უშვენებ და ხწუხ მარტო,
გადმობუკე მაინც არარატო და აღზარი
გი წარღვნის მოწამე, არარატზედ დამდგარი,
ნოეს კიდობანი იგი,
რომელიცა გადმოვიდეს ჩემთან, სწრაფის ქროლვით;
ჩემს მშობელს ქვეყნად, ჩემს გადასაყვანად,
რომ მისი ჰარი, ბუნება, წყალი კიდევ განვიცადო,
და კუკლუცნი ქალნიც ვნახო:
სულზედ უფრო სულის სულნი იგინი!....
თორემ ბედმან მომწყლა; აღარ მახსოვან ისინი მე,
შენ არარატო! წმინდა იკობის ტარბნი
მაინც გამოგზავნე, ჩემი სულისაგან მკალნი
შემუხრონ და მოსპონ, არარატო, არარატო!»
«ახ! ჩემო საყვარელო კავკაზო!
რა წადილით საყვარელო,
რამედ ძლირის ვნებით სასურველო!....,
კავკაზო მშვენირო, და კავკაზო განსაცვიფრებელო!
შენ თეთრ ფრთოსანი ორბი გამომიფრინე,
და თან შენი საცხობა გამოტანე;
რადენის წლების მკვარდს გულზედ, ფრთებით დამნიოს:
უკვდავებად მივიღო და კვალად გამომაცოცხლოს...
გესმის ძველთ უძველესი კავკაზო,
და პირველ ქმნულ კაცათ ბუნებათა ბუდეო!
მე ვარ ძე შენი, — ძე შენი კავკაზო,
და ძველ ივერინელი ქართველი,
რომელიცა ამით მოვამაყობ!
შენ გემგოსნი,
შენ გინატრებ,
შენ შეგამკობ,
შენ შემოგტრფი,
შენ თაყვანსა გცემ მოწიწებით,
და ახლა ვეღარცკი ვიჭერ, რომ არ შემოგტირო,
საცოდავად და მწარად!...
ახ! ვის უთხრა? — ესე ცრემლი რას ჩატანს თვის უფსკრულში.....
რომლისაც მის აზრი გალობს გლოვითა,
მარად ღვთის წინა დაობლებული.
ხომ ჩემი გესმის. — მაშ გულს არ ილმობ? ჰოი შენ ღმერთო!»

თ. ალექსანდრე ვახტანგის ძე ჯ. ორბელინი.

1839-სა წელსა.
15-ს სეკტემბერს.
ქ. პიტიგორსკს.
ალექსანდრე ორბელიანი 1839 წ.
რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს ლექსი საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს ლექსი საინტერესო?



ეს ლექსი არცერთ კატეგორიაში არ არის.

ნახატი ლექსები - ამ ლექსის თემაზე შექმნილი ნახატები

ამ ლექსის თემაზე ჯერ არ არის არცერთი ნახატი ატვირთული. იყავი პირველი, ატვირთე შენი ნახატი!

დაამატე ნახატი

იმისთვის რომ შეძლოთ ამ ლექსის თემაზე შექმნილი თქვენი ნახატის დამატება, ჩვენს საიტზე უნდა გქონდეთ გახსნილი ანგარიში. ამისათვის უნდა გაიაროთ რეგისტრაცია.

ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია