საბავშვო ლექსები  ›   ბესიკი   ›  ასპინძის ომზედ

ასპინძის ომზედ

ფავორიტებში დამატება

დავით სარდლისადმი

ასპინძის მიწა გიწამებს, -
ურგებ არს ჩემგან თქმულები!
რუს-ქართველ-კახნი მოადგნენ
წყურსა, დარაზმულები;
მუნით წყალს ლეკნი რჩეულნი,
დაღისტნის ბიჭად თნულები,
და ოსმალთ რაზმნი ურიცხვად,
მათ-თანვე შენართულები.
ქითი პირი მტკვარისა
და ველნი მეწამულობდეს:
ოსმალთა დელმა-ბინიში
წითელ-ყვითლითა მკულობდეს;
აბჯართა ოქრო და ვეცხლი
ხვანთქრის ხაზინას სძულობდეს;
კვლავ ლეკთა ყაწიმ-შაშხანა
მცირედრე ხვარაზმულობდეს.
რუსნიცა წითელ-მწვანითა
და ლურჯით შეხამდებოდენ:
თითბრის ჩანთანი ბრწყინვიდენ,
ვარსკვლავთა ეგვანებოდენ,
ზარბაზნის გრგვინვა და თოფის
ცის კიდეთ ეუბნებოდენ;
თვით მეფე, ქართველ და კახნი
მის ხალისით ხლდებოდენ.
ვაი! მის დღისა მომხსენმან
ვითარ ვინ რით განვაქიქო?!
ცილი დასდვეს მეფეს რუსთა:
„ჩვენთვის კეთილს არა იქო!“
ღრაფი ჯარით გამობრუნდა, -
მით სახელი ვერა იქო;
სხვა პასუხი არვის მისცა:
„სითაც მოველ, წავალ იქო!“
რა ნახეს ლეკთა და ოსმალთ
რუსისა გამგზავრებანი,
წელ-მაგრად შეხვდათ ნიშანი,
უხდათ დანატრებანი!
დაფ-ზურნა-საყვირს უხშირეს,
შეიქნა საოცრებანი:
ვის ჰქონდის მკლავთა იმედი,
სრულად დაჰკარგეს მცნებანი.
ჭოდ ჰგონეს ლეკ-ოსმანთ
თქვენიცა გაბრუნებანი;
დას-დასად დროშა გაიყვეს,
მცირე ხანს ჰქონდათ ბრჭობანი...
ნაზდი ელდა დაცათ
ქართლ-კახელთ, ექნათ გმობანი:
ვინ ვის უსწრობდა, მორბოდეს...
ვითა ვთქვა მათი მკობანი!
გამოვლეს წყალი ოსმალთა
და აგრევ ლეკთა ყიჟინით;
დელი ბაშ-აღა ლევანდი
სულ ზედ დაესხნეს მიჟინით:
„დაბრუნდით, ნუღარ დასდგებით“, -
ხმა ისმა: - „რას დაგვიჟინით?..“
ერთის ხმა ასად ეგონისთ;
შაშხანა მოსწვიმს ჟიჟინით.
მაშინ გულს დაჰკარ მჯიღვითა
მიწანი შესძრენ რყევითა;
ცხენმან შეგატყო შექშენა,
შემზადა ტანი ნძრევითა;
თვალნი ნაკვერცხლად შეგექმნეს,
შეთდი სისხლ-მორევითა;
ცხვირისა ნესტვთა მოჰქროდენ.
ქარნი ქვეყნისა ნგრევითა.
მედგრად გაქუსლე მიდამო;
თეთრი გეაჯდა რბევასა;
სახლისა შვილნი იხელთენ,
ვინ იყვნენ შენთან ჩვევასა,
ათნი-სამ გინა თუ ოცნი
გისმენდნენ ომსა ძლევასა...
შავ-გულო, სად ხარ, შენ გეტყვი,
ვინ იყვი ჯილდო ძლევასა!
პირველ მიმართე წინ-მბრძოლთა
დელებთა შუბოსანათა.
ხან გთქვიან კაცად, ხან მფრინვლად,
ხან გმირად პილოს ტანათა.
დაჰფრიწენ მათნი წყობანი
ნაზდად, მოკლე ხანათა,
კვლავ ლევანდთ გარდელანაგე,
მისცემდი სისხლის ბანათა.
დელი ლევანდს ჰკრი,
ლევანდი ბაშ-აღას მიუბრუნებდა;
ხმალს განერკვია მაშალა,
ძღარბივით ქურქში ბრუნევდა.
წყურვალე ხმალი დაგერთო,
ცათაცა შეაძრწუნევდა.
თეთრი ტაჭი სისხლითა
შეღებას არა ზრუნევდა.
კვლავ იქით ლეკთა ჩაუხდი,
დამართნი ცისა გრეხანი;
წინა ჩაგისხდნენ დარჩევით
სოქოლ და კატეხანი;
ერთად გამოსქდის ფინდიხი,
ვითა რა მეხის ტეხანი;
გარდაუბრუნენ საფარნი,
მიცათ მართ გატეხანი.
მოღმართ უყივლეთ გაქცეულთ;
იცნეს ხმა, შედგეს შენითა;
ყველაი შენთვი დაბრუნდა,
თუ ვინ სად რბოდა ქშენითა;
გაქცეულთ თათართ ვეღარსით
გაგასწრეს წყალსა ცხენითა;
ხიდის ისარსა მისჯარენ
სუნ-თათარ-ლეკნი რბენითა.
ზოგმან შემართა შიშითა
წყალს გასვლა უფონობითა;
ზოგნი ერთმანერთ ოცდიან,
სრულად მიხდილნი ცნობითა:
არ იცოდიან, რამც ჰქმნიან,
ვერ იყვნენ ჭკუა-ბრძნობითა.
მიდამო ჰკაფდი უწყალოდ;
მჭვრეტნი გაქებდენ მხნობითა
არ მიეც გზანი სავალად,
დენ ისარი საცოცად:
ერთი რა შედგის, უკანა
წყალს გარდააგდის სახოცად.
ძვირად შეექმნათ თავაზი;
მუხლს გეხვეოდნენ საკოცად.
ერთისა უმედოთა
ქართველთ აშოე ას-ოცად.
ხრმალი ჩაგენ მაძღარი,
უბრძანეთ ალაფობანი.
გახდა ზრილი, იპყრობდენ,
ვით ცხოვართ სადმე ჩობანი;
მეურდუთა მოჰყვანდეს
მათნი გმირებთა მჯობანი,
მოლოცევდენ მეფესა,
ეფდა კაცის ძღნობანი.
ასრე გახშირდა ბინიში,
ვით რიყე წითლად მსხდომია:
საათსა ჰყიდდენ ყურუშად,
ფოში რა მოსანდომია?!
რახტები ოქროს ცურვილი
ცხენს ედვათ მოსახდომია,
ტოლომა-ქურქი-კაუხი
ვერ რიცხვით მისახდომია.
ცხენნი მოჰყვანდეს ძვირფასნი,
მისრის ნასყიდი ფლურებით,
წყლის მინაქონთა ვინ რიცხვდა,
მომშთვართა თავ-მოძულებით!
თოფნი და ხმალნი რჩეულნი
ყაწიმ-ძეწკვებით კრულებით.
მაშინ დაგთქოდენ შაირსა
სიბრძნით შემწყობნი მკულებით!



აწ მაშინდელსა აწ მისა რამცა ვითა ვთქვა ფერია:
მახსოვს შესრული ქალაქად, მით ცრემლი თვალთა მერია!
მიჯრით გამოჰკრებს მნახავნი, სწყუროდათ შენი მზერია,
გინიცა დაგნატრიდენ, თუ ვინცა ჰყვანდა მტერია.

ცოტათ ესე ნიშანი და საქმე მით გიყბედია,
რომემცა მიცნა, ვის ვინა შორად გყავ მოამბედია,
დიდგან მახსრვს მე თქვენი იყვენით ყრმად სახედია,
მუნიდგან მოღმართ აქამდის შეგტრფოდის ყოვლთა ბედია.

სახლი გულებთა სავაჭრო, გედგნეს გმირსავებ ტანია,
ნარდიონს ვარჯნი ლვლარჭნილნი, ღულამბრებ ანატანია,
მუნ შუბლის შარავანდობა მზის დისკოთ ნაჭვრეტანია,
რის ცასა ჰფერობდა ცით კრთოდეს ამარტანია.

ორთავე ტოლთა ნარგიზთა შორის ვარსკვლავნი თემობით,
ტოპაზის ღილთა მწყურნებთა ყორანნი ჰსცვიდეს ჩემობით,
შაბარდუხს შური ეპოვნა, მონებდა გუგის მრწებობით,
მით თვალთა ჩემთა ღარიბთა ცრემლი დაჰფრენდენ მდენობით,

მზის სვეტის პინჯთა ნიავნი ტკბილ ბერვით მოაქროლებდის,
მუნ გარე ბროწელისა წყნარ ზღვებთა ზედან მჩინობდის,
ბარაინს მანგნი მოეცვნეს, ბალახშის ღელვით ლხინობდის,
მას გარე აშკი გიშრისა სასუფთეს გულ-მოდგინობდის.

სადაფთა გარე მსხდომელთა აებნეს თეთრნი ალამნი,
ყაფრად შედგმულსა მარმარსა ზე ედგნეს წყლულთა მალმნი,
ალვასა რტონი შეჰფრობდენ, როსტომის განასალამნი,
სამსონის ძალო ხელთაო, ნელსავე ცრემლი მალამნი.

ლომსა გულითა მკერდიცა ცის ლომის დაგეცადა,
ზურგსა მაღნიტნი აღკროდა, ფოლადთა გაეხმადა,
მკერდთა სიმტკიცე ანდამატს თავის-ებრვე დაზადა,
ბეჭთა და წელთა ნაკვეთი ინდ კალამთ შენაზადა.

მათ ქვეშე წვივთა ნაკვეთნი და მუხლთა ასხმულობა,
სიმტკიცე ფერხთა ირმის-ებრ, ბროლ-თლილად თითთა წრთვილობა,
ფრჩხილთა არწივნი ნატრიდეს, აჯითა ჰქონდის ყრილობა,
სულ დიდსა სული გფარვიდა, შვენოდის შენთან ზრდილობა.

ზრდილობად კმარის შეხედვა უსაქმოდ ოდენ სახისა,
სახისა და უსახისა, ვერ ვის-გან დანაზრახისა,
დანაზრახისა თუ სადმე, ბრძენთა საქებად ახისა.
ხისა მუფარახისა, ვაი აწ განალახისა.

მას სურინ, ამად მწყურინ, აგერ სულსა განაკიდეს,
გონდები, აღონდები, ერთსა ორად განაკიდეს,
ვაი ვით არ გხედავ, სით ხარ განსტყორცი, განაკიდეს,
ესრეთ თურე აქვს ყე ყურე სოფლის კვალთა განაკიდეს.
ბესიკი
რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს ლექსი საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს ლექსი საინტერესო?



ეს ლექსი არცერთ კატეგორიაში არ არის.

ნახატი ლექსები - ამ ლექსის თემაზე შექმნილი ნახატები

ამ ლექსის თემაზე ჯერ არ არის არცერთი ნახატი ატვირთული. იყავი პირველი, ატვირთე შენი ნახატი!

დაამატე ნახატი

იმისთვის რომ შეძლოთ ამ ლექსის თემაზე შექმნილი თქვენი ნახატის დამატება, ჩვენს საიტზე უნდა გქონდეთ გახსნილი ანგარიში. ამისათვის უნდა გაიაროთ რეგისტრაცია.

ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია