გაზაფხული

გა−ზა−ფხუ−ლი სუ−რა−თი−ა,
თვალწარმტაცი,მომხიბვლელი,
ი−ე−ბით და ენ−ძე−ლე−ბით,
გა−დი−ჭე−და მინ−დორ ვე−ლი,
ღი−ღი−ლო და ვარდ−კა−ჭა−ჭა,
თავს უხ−რი−ან ერ−თურთს ნა−ზად,
მრა−ვალ−ფე−რა ყვა−ვი−ლე−ბი,
გე−ფი−ნე−ბა ფი−ან−და−ზად.
აქ მერ−ცხა−ლი და−ჭიკ−ჭი−კებს,
ბუ−დეს ა−გებს თან−და−თა−ნა,
იქ ჭრელ პეპ−ლებს ვარ−დის ირგვ−ლივ,
გა−უ−მარ−თავთ გან−და−გა−ნა.
გან და გა−ნი, გან და გა−ნი,
ფუტკ−რებ−მაც კი მის−ცეს ბა−ნი,
ეს ფერ−ხუ−ლი, ჟრი−ა−მუ−ლი,
კი−დევ გას−ტანს დი−დი ხა−ნი?
ატ−მებ−სა და ტყემ−ლის კვირ−ტებს,
და−ე−ბე−რათ მსხვი−ლი ცუ−რი,
ალ−მურ ას−დით ბრო−წე−უ−ლებს,
ე−კი−დე−ბათ სიყ−ვა−რუ−ლი,
ჯე−ჯილ−მა კი რო−გორც იქ−ნა,
ა−მო−ხეთ−ქა მი−წის გუ−ლი,
და და−ფა−რა თვის სიმწ−ვა−ნით,
ტრაქ−ტო−რე−ბის სწო−რი ხნუ−ლი.
ა−თას ფერ−თა ჰარ−მო−ნი−ა,
ჩი−ტუ−ნე−ბის მა−ჟორ გა−მა,
თუ გსმე−ნი−ათ, ან გი−ნა−ხავთ,
ამ სუ−რა−თის მსგავ−სი გა−ნა?
ნა−კა−დულ−მა გად−მო−ხეთ−ქა,
დიდ მდი−ნა−რედ გა−და−იქ−ცა,
ცა გრგვი−ნავს და ჯე−ჯილ ღე−ლავს,
და გუ−გუ−ნებს თა−ვად მი−წა.
მინ−დორ ვე−ლი გა−და−ივ−სო,
ო−თხფე−ხით და ფრინველ-მწერით,
ბა−ლა−ხებ−ში და−ფა−ჩუ−ნებს,
მსუ−ქა−ნი და დი−დი მ−წყე−რი.
მხი−ა−რუ−ლად და−ღი−ღი−ნებს,
სა−ა−მუ−რი სი−ო ნე−ლი,
რძი−ან ბა−ლახს ე−ტა−ნე−ბა,
ქა−თა−მი თუ საქონე−ლი.
მზე მაც−დუ−რად ი−ღი−მე−ბა,
და ი−მე−დით ჩქრო−ლავს გუ−ლი,
ა−სე−თი−ა, სა−ნატ−რე−ლი,
საყ−ვა−რე−ლი გა−ზა−ფხუ−ლი.