რუსთაველის ნეშტი

მგო−სა−ნო სა−ქართ−ვე−ლო−სავ,
წა−მო−ი−ხე−დე ზე−ზე−და,
ი−ხი−ლე შე−ნი სამ−შობ−ლო,
მი−მო−ი−ა−რე მზე−ზე−და.
შე−ნი ე−რი−სა ჭა−ბუკ−ნი
გი−ამ−ბო−რე−ბენ ხელ−ზე−და;
მართლ−დე−ბა შე−ნი ნათქ−ვა−მი
ა−თას−ზე გა−ნა ერთ−ზე−და?

თა−ვი−სუფლ−დე−ბა მო−ნე−ბი,
შენ გულს რომ გჭირ−და წყლუ−ლა−და;
ნეხვ−თა და ვარდ−თაც ლა−მის რომ
მზე მო−ე−ფი−ნოს სწო−რა−და;
ა−ღარ ვართ გუ−შინ−დე−ლე−ბი,
ვიქ−ცე−ნით ერთი-ორადა;
წა−მოგ−ვე−ზარდ−ნენ ჭა−ბუკ−ნი,
ჰნა−ხო, სცნობ არწივ-ქორადა!
თავს სწირ−ვენ ნეს−ტა−ნი−სათ−ვის
ტა−რი−ე−ლი−ვით ლო−მა−და.
და ი−ვე−რი−ის დი−დე−ბას
ხალხს ა−უბ−ნე−ბენ შო−რა−და.
აღვს−დე−გით, ცამ−დე ავ−მაღლ−დით
ნათქ−ვამ−ნი ჩა−სა−ქო−ლა−და.

თუ არ წა−მოხ−ვალ, მანდ მოვ−ლენ;
დღემ−დის ბევ−რებ−საც ჰნა−ხავ−დი.
ვი−ცი, რომ გი−ა−მე−ბო−და,
გულს ვარ−დად და−ი−სა−ხავ−დი
სა−ხე−სა ვაჟ−კა−ცე−ბი−სას.
მი−ი−ღე, რო−გორც შვი−ლე−ბი,
თავ-დადებულნი ქვეყ−ნისთ−ვის,
შე−ნი სამ−შობ−ლოს გმი−რე−ბი.
ა−კურ−თხე შე−ნის მარჯ−ვე−ნით
ეგ მარ−გა−ლი−ტის ღი−ლე−ბი,
სამ−შობ−ლოს მკერ−დით აჭ−რილ−ნი,
მისთ−ვის დამწ−ვა−რი ცვი−ლე−ბი.