ქართ−ვე−ლი კა−ცის ჭურ-მარანო,
ჩე−მი სა−ქართ−ვე−ლოს ბაღ-ვენახო.
მუ−დამ სალ−ხი−ნობ−ლად და−წუ−რუ−ლი,
მუ−დამ მსხმო−ი−ა−რე დამენახო.

მუ−დამ ღი−ღი−ნებ−დეს გუთ−ნის−დე−და,
რო−ცა გა−ზა−ფხულ−ზე გაჰ−ყავს ხნუ−ლი.
და−უ−ფა−სე−ბე−ლი არ მე−ნა−ხოს
გლე−ხის და−კოჟ−რი−ლი ხე−ლის გული.

სოფლად არ მე−ნა−ხოს ნა−სახ−ლა−რი,
აყ−ვა−ვე−ბუ−ლი რომ ი−ყო ო−დეს....
ბავშ−ვის სი−ცი−ლი და ჟრი−ა−მუ−ლი
სუყ−ვე−ლა სახ−ლი−დან მოისმო−დეს.

კაცი არ მე−ნა−ხოს ხელ გაწვ−დი−ლი,
დამ−ცი−რე−ბუ−ლი და დარ−ცხვე−ნი−ლი.
დე−და არ მე−ნა−ხოს შა−ო−სა−ნი,
ბედ−ნის ა−ნა−ბა−რა დარ−ჩე−ნი−ლი.

ოჯახი სიყ−ვა−რუ−ლით შექმნილი−ყოს,
ფუ−ძე დაჰყოლო−დეს მად−ლი−ა−ნი.
უ−დე−დოდ დარ−ჩე−ნი−ლი პა−ტა−რე−ბის
თვა−ლე−ბი არ მე−ნა−ხოს დარდიანი.

ჩე−მი ეკ−ლე−სისს ქონ−გუ−რე−ბი
ა−რასდ−როს მე−ნა−ხოს ჩა−მოშ−ლი−ლი.
სამ−შობ−ლოს სა−ზღვრე−ბი არ მე−ნა−ხოს
გა−პარ−ტა−ხე−ბუ−ლი და მოშლილი.

გულში ი−მე−დე−ბი ჩა−ვი−სა−ხოთ.
მრა−ვა−ლი ტკი−ვი−ლი გა−დავ−ლა−ხეთ.
ღმერ−თო და−ჩო−ქი−ლი გე−ვედ−რე−ბი
ა−სე−თი სამ−შობ−ლო და−მა−ნა−ხე.