ა−თხო−ვე−ბენ კუს სპი−ლო−ზე,
გა−გო−ნი−ლა ა−სე−თი,
ვინც ე−სე−ნი და−ა−წყვი−ლა
ბრმა ა−რის და თავ−ხე−დი.
კუმ თქვა:- ერ−თი ბე−წო ვარ და
გა−მისკ−დე−ბა გუ−ლი−ო,
ბო−ლოს მო−მი−ღებს მაგს−თან
ყო−ველ დღე სი−ა−რუ−ლი−ო.
მე−ლამ ყვე−ლა და−ამშ−ვი−და,
მე მო−ვუვ−ლი საქ−მე−სო,
მე−ო−ჯა−ხე კა−ცი ა−რის
სპი−ლო ტყე−ში ა−ქე−სო,
თან გა−ტა−რებს ზურ−გით ყვე−ლაგან
მა−ინც ნე−ლა და−დი−ხარ,
ა−სეთ ბი−ჭებს რომ ი−წუ−ნებ,
ა−მას რო−გორ ჩა−დი−ხარ.
ეხ−ვე−წე−ბა კუს: გა−ყე−ვი,
მე−ლა ლა−მის ა−ტი−და,
-ი−ცით, სპი−ლო კუს სა−ნაცვ−ლოდ
თა−ვის ეშ−ვებს დამ−პირ−და.
და−ი−თანხ−მეს კუ რო−გორღაც,
გა−ა−თხო−ვეს ძა−ლი−თო,
ეს ამ−ბა−ვი პა−ტა−რე−ბო არ დამ−თავრ−და ა−მი−თო.
უ−ეშ−ვე−ბო სპი−ლო და−დის
კუს−თან ერ−თად ტყე−შიო,
ერ−თი გზა აქვთ, ერ−თი სახ−ლი,
ერ−თი ჭიქა-თეფშიო.
კუს ხორ−თუ−მით ა−ბა−ნა−ვებს
და თმას უშ−რობს სუნთქ−ვი−თო
ერ−თი ბე−წო ცო−ლუ−კუ−ნას
სულ ბავშ−ვი−ვით უვ−ლი−სო.
კუც რა−ღა−ცა გა−ხა−ლის−და
და−ფუს−ფუ−სებს ო−ჯახ−ში,
წმინ−დავს, რე−ცხავს, ა−უ−თო−ვებს
ფარ−დებს კი−დებს ო−თახ−ში.
მო−უქ−სო−ვა ქმარს პე−რან−გი
და−ა−კე−რა ღი−ლუ−კა
და სულ ი−მას გა−ი−ძა−ხის:
-მიყ−ვარს ჩე−მი სპი−ლუ−კა!