მსუნაგი ბელის ამბავი

ი−ყო და ნე−ტავ რა ი−ყო,
ამ−ბა−ვი ა−რის ნამდ−ვი−ლი,
ერთ უღ−რან ტყე−ში ცხოვ−რობ−და,
ფრინ−ვე−ლი, მწე−რი, ნა−დი−რი.

ცნო−ბა გავრ−ცელ−და უ−ბან−ში,
დათვ−მა და−კარ−გა ბე−ლი−ა,
ა−სე−თი ცუ−დი ამ−ბა−ვი,
ჯერ ყურს არ მო−უს−მე−ნი−ა.

თა−გუ−ნას გაჰ−კი−დე−ბი−ა,
თურ−მე ეს ჩვე−ნი პა−ტა−რა,
მარ−ტორ−ქის შე−ში−ნე−ბი−ა,
მუ−ხის ხმელ ხე−ზე ამძვ−რა−ლა.

ხის ფუ−ღუ−რო−ში ყო−ფი−ლა,
ფუტკ−რის სკა სავ−სე თაფ−ლი−თა,
ბელს გუ−ლი უ−ჯე−რე−ბი−ა,
ტკბი−ლი ნუგბა−რის ჭა−მი−თა.

მსუ−ნა−გი ბე−ლის ამ−ბა−ვი,
ქვე−ყა−ნას მოს−დო კო−და−ლამ,
დათ−ვებ−საც გა−ა−გე−ბი−ნა,
ყვე−ლა მუ−ხას−თან შე−ყა−რა.

ი−სე გა−მოძ−ღა პა−ტა−რა,
ხი−დან ვერ ჩა−მო−დი−ო−და,
მა−მა მაშ−ვე−ლებს იხ−მობ−და,
დე−და მოთქ−მი−თა ტი−რო−და.

მოფ−რინ−და მა−მა ფუტ−კა−რი,
ცრემ−ლად იღვ−რე−ბა ბე−ლი−ო,
გა−მო−გი−ჭი−რე მსუ−ნა−გო,
ვე−ღარ−სად გა−მექ−ცე−ვი−ო.

ჟი−რაფ−მა ძლი−ერ ი−მარჯ−ვა
და მო−ი−ღე−რა ყე−ლი−ო,
კი−სერზე სწრა−ფად შე−ის−ვა
და ძირს ჩა−მოს−ვა ბე−ლი−ო.

ბელ−მა შეჰ−ფი−ცა დე−დი−კოს
ა−ღარ−სად გა−ვი−პა−რე−ბი,
ი−სე ვარ შე−ში−ნე−ბუ−ლი,
სკას ა−ღარ გა−ვე−კა−რე−ბი.

ხომ მო−გი−ყე−ვით ბავშ−ვე−ბო,
მსუ−ნა−გი ბე−ლის ამ−ბა−ვი,
ქა−ტო იქ, ფქვი−ლი ა−ქა−ო,
ა−სე მთავრ−დე−ბა ზღა−პა−რი.