ზღარ−ბუ−ნი−ას, შე−მოდ−გო−მის
გრი−ლი წვი−მით ნას−ვე−ლებს,
ყე−ლი გას−ცი−ე−ბი−ა და
ა−ცე−მი−ნებს, ახ−ვე−ლებს.
ზღარ−ბის სახლ−ში ცხო−ვე−ლე−ბი
არ შე−დი−ან სა−ერ−თოდ,
არც მა−ლა−ვენ _ ე−ში−ნი−ათ
გრი−პი არ გა−და−ე−დოთ.
კო−და−ლას კი, იქ−ვე კაკ−ლის
ხეს რომ უ−კა−კუ−ნებ−და,
ზღარ−ბის კვნე−სა შე−მო−ეს−მა,
გა−უ−ფუჭ−და გუ−ნე−ბა.
ვის რად უნ−და ფრთებ და ნის−კარტ
ცა−რი−ე−ლი მნახ−ვე−ლი?!
უ−ცებ ამოინის−კარტა
ცხრა ცხრა−ტყა−ვა ძახ−ვე−ლი.
მი−ვი−და და მო−ი−კი−თხა,
ე−ფე−რე−ბა, თან არ−თობს,
არც ნის−კარტი მო−ა−რი−და
სურ−დო−ი−ან ა−ვადმ−ყოფს.
ორ−ჯერ ოფ−ლი მო−ა−დი−ნა,
გა−უმშ−რა−ლა ეკ−ლე−ბი.
უ−თხრა: მა−ლე მო−გეშ−ვე−ბა,
მა−ლე გა−მო−კეთ−დე−ბი.
სა−ბანს თბი−ლად და−ა−ფა−რებს,
გვერ−დებს შე−მო−უ−კე−ცავს.
გა−უთ−ბე−ბა ზღარ−ბუ−ნი−ას
თა−თუ−ნე−ბიც, უ−ბე−ცა.
ეგ კი ა−რა, ი−ფანც−ქა−ლეს
სი−ხა−რუ−ლით ეკ−ლებ−მა.
კო−და−ლას არ ე−ზა−რე−ბა,
მტკი−ვან თავ−ზე ევ−ლე−ბა.
ცხო−ვე−ლებ−მა ძღვნად მო−ართ−ვეს
ჟო−ლოს, მარ−წყვის ტორ−ტე−ბი...
კო−და−ლა კი ე−ფე−რე−ბა,
გვერ−დი−დან არ შორ−დე−ბა.
რომ და−ფიქრ−დე, უც−ნა−უ−რი
ა−რაფერი მომხდა−რა _
გა−ნუყ−რე−ლი მე−გობ−რე−ბი
გახდ−ნენ ის და კო−და−ლა.
ცო−ტა ხან−ში მო−ი−ხე−და
ა−ვადმ−ყოფ−მა ე−კა−ლამ,
ნა−ხა, მი−სი სახ−ლის კარ−თან
სა−ჩუქ−რე−ბი ეყა−რა...
მაგ−რამ ი−ცის ზღარ−ბუ−ნი−ამ,
დღეს კო−და−ლას დო−ბილ−მა,
რომ ყვე−ლა−ზე დი−დი ძღვე−ნი
ერთ−გუ−ლე−ბა ყო−ფი−ლა!