შე−იკ−რი−ბა სცე−ნა−ზე
ცხო−ვე−ლე−ბის ჯა−რი,
სურთ გა−ი−გონ, ყვე−ლა−ზე
ძლე−რი ვინ ა−რი.

ზრდი−ლად, ამ−ხა−ნა−გუ−რად,
წა−მო−ი−წყო თა−გუ−ნამ:
- სულ ა−რა ვარ ე−ნამ−ზე,
რო−დი ვამ−ბობ ა−ხალს,
უძ−ლე−ვე−ლი ყვე−ლა−ზე
ფი−სუ−ნი−ა გახ−ლავთ!

მაგ−რამ ფისო-ფისუნამ
მოს−მე−ნაც არ ი−სურ−ვა.
- ა−ღარც მე ვარ ე−ნამ−ზე,
არც მე გე−ტყვით ა−ხალს,
უძ−ლე−ვე−ლი ყვე−ლა−ზე
მუ−რი−კე−ლა გახ−ლავთ.

მუ−რი−ამ თქვა:
- გა−ვი−გოთ,
სულ არ ა−რის ძნე−ლი,
ჩე−მი აზ−რით, ყვე−ლა−ზე
ძლი−ე−რი−ა მგე−ლი!

მგელ−მა სი−ტყვის სათქ−მე−ლად
ა−ი−წი−ა თა−თი:
- უძ−ლე−ვე−ლი ყვე−ლა−ზე
ა−რის ძი−ა დათ−ვი.

ა−დუ−დღუნ−და და−თუ−ნა:
- ა−სე−თი რამ სად თქმუ−ლა!
ყვე−ლამ ი−ცის, ყვე−ლასთ−ვის
ვარ სი−კე−თის მდო−მი,
მაგ−რამ ნუ გა−ვი−წყდე−ბათ,
ქვეყ−ნად ა−რის ლო−მი!

იქ−ვე ახ−ლოს სი−ცი−ლით
ი−ჭა−ჭე−ბა მე−ლი−ა:
- სუ−ლე−ლე−ბი! შე−ხე−დეთ,
საქ−მე შე−მო−ე−ლი−ათ?!
ვი−საც ვი−სი ში−ში აქვს,
ალ−ბათ გა−მო−ი−ცა−ნით: -
მისთ−ვის ქვეყ−ნად ყვე−ლა−ზე
ღო−ნი−ე−რი ის ა−რი.