სუ−ლით, ხორ−ცით და ბუმ−ბუ−ლით
პო−ე−ტი ი−ყო ბულ−ბუ−ლი.
გა−და−ე−კი−და წე−რო−ო,
ლექ−სი მე უნ−და ვწე−რო−ო.
ეს რომ გა−ი−გო ვარდ−მა−ო,
გადაი−ყოლა დარდ−მა−ო.
ეს რომ შე−ი−ტყო არ−წივ−მა,
თვალ−თა−გან რისხ−ვა აწ−ვი−მა
ბრძა−ნა: - მომგ−ვა−რეთ სუ−ლე−ლი,
ვარდს და−უბ−რუ−ნოს სურ−ნე−ლი,
თან გა−და−ე−ცით წე−რო−სა,
არც წე−როს, არც იმ−ღე−რო−სა,
თო−რემ ფრთა−სა და ბუმ−ბულ−სა
გა−ვაც−ლი ღერო-ღეროსა,
წე−რომ ბა−ყა−ყებს მი−ხე−დოს,
ლექ−სი ბულ−ბულ−მა წე−რო−სა.