ლოკოკინა

ამ პა−ტა−რა ლო−კო−კი−ნას
ნე−ტავ, ზურ−გი არ ეტ−კი−ნა?

სულ არ ი−ცის, რა−ა დაღ−ლა,
სახლს და−ათ−რევს აღმა-დაღმა.

გულ−ღი−ა−ა და კე−თი−ლი,
კა−რი არ აქვს და−კე−ტი−ლი,

ღი−ას სტო−ვებს, გა−ნა რჩე−ბა -
შიგ−ნით მა−ინც ვერ−ვინ შე−ვა,

თუ ეწ−ვი−ა სტუმ−რად ვინ−მე,
გა−რეთ უნ−და გამოვიდეს…

ი−სე, რომ ვთქვათ გუ−ლახ−დი−ლად,
არც ა−დარ−დებს მომც−რო ბი−ნა,

რომ ი−ტყვი−ან, თა−ვი მუ−დამ
სახლ−ში აქვს და რა−ღა უნ−და.