მოთხრობები   ›   სალომე გოგოლაძე   ›   მზისა და მთვარის ქვეყანა

მზისა და მთვარის ქვეყანა

ფავორიტებში დამატება

     უხსოვარ დროში, როცა ჯერ კიდევ არ არსებობდნენ ადამინები მზე და მთვარე ერთად ანათებდა დედამიწას, რომელსაც  უზამაზარი, ქედ დადრეკილი მყინვარები  შემოჯაროდნენ. 

  გამოღმიდან მზის ოქროს სხივების შარავანდედი ამშვენებდა ქვეყნირებას, ხოლო გაღმა მთიდან კი, მთვარის  ნათელი, ორივენი მზეცა და მთვარეს ერთმანეთს შესციცინოდნენ, როგორც ორი მფეთქავი გული. მზე თავის სიმხურვალეს მთვარეს უწილადებდა სიყვარულის ნიშნად, ხოლო მთვარე კი, ბედნირებით გაბრწყინებული  ფერთა ციალით

პასუხობდა.   არ ჰგავდა იგი ახლანდელს,  მიმქრალსა და მიბნედილს, ღამის მარტოსულ თანამგზავს.  

   ბუნების ქმნილებებიდან მხოლოდ ცხოველები და ფრინველები ბინადრობდნენ გაუკვალავ ტყეში, ისინი   წყვილ-წყვილად ცხოვრობდნენ ოჯახებით ნამატიან დედა-ბუდიანად და სიცოცხლის მშვენირებით ტკბებოდნენ. არავინ იცოდა, მაშინ რა იყო შუღლი და რა იყო ბოროტება, მშვენირი სანახავი  ლამაზად დაწყვილებულ ბუნების შვილთა ჰარმონია. იქვე, მახლობლად  აქაფებულ ჩანჩქერთა ჩქერები იღვრებოდნენ კლდის ნაპრალებიდან, მინდვრად  საცხოო სილამაზის ყვავილები ხარობდნენ, რომლებსაც თავს ლურჯ- წითელი ფერის ათაგვარი პეპლები დაფარფატებდნენ,  მთის წვერზე კი სადაც ნისლინი ბურუსი იდა, ცათამბჯენის სიმაღლეზე  გაშლილიყო უცხო მცენარე, სულ მარტობაში მხოლოდ ღვთის თვალის სამზერად, და  ამ სამყაროს  სანეტარო სურნელს აკმევდა. ყველას ერთი სურვილი ჰქონდა, რომ როგორმე სწვედა ამ საცარ მცენარეს. ასე მიუწვდომელი და შორი, რომ ეჩვენებოდათ და გაგოთ რა სადუმლო იმალებოდა იქ.

   ამ გარემოში ბინადრობდა  ულამაზესი,   თოვლივით თეთრი, რქებდატოტვილი ხარ-ირემი. მარტო ის ერთადერთი იყო ღვთის  არსებებში, რომ მეწყვილე არ ჰყავდა და ცალად დადიდა თვალში სევდაჩაგუბებული, თუმცა გრძნობდა, რომ ადრე თუ გვიან იცის იპოვიდა თავის მსგავსს და ტოლს და იცის ივლიდა მწვანე ველებზე თავაღერებული და  მზისა   ხიბლით დატყვევებული.  

   იმ ხანად ღამეც სულ სხვაგვარი იყო, მზე და მთვარე, როგორც ორი მოსიყვარულე წყვილი ერთად მიდოდნენ  მთის გადაღმა სანთიბიში და დილასაც ერთად ამოიწვრებეოდნენ სამყაროს მანათობლად,

  ღამე არ ჰგავდა ღამეს, ბუნება უცნარი შუქით ანათენდა, თითოლი არსება ღვთიურ ნათელს გამოსცემდა, ტყეში: ხეებს , ფოთლებს , მინდვრის ყვავილებს მკრთალი ნათელი დაჰკრავდა ყველგან არაამქვეყნირი სიმშვიდე და სილაღე სუფევდა. 

  ერთ დღეს შუდღისას შხაპუნა  წვიმა  წამოვიდა, საცხოო, ვერცხლის ფარდასავით დაეშვა ტყესა და ველებზე და  მიდამო მაცოცხლებელი წვეთებით აავსო.  ყვავილებმა, ბალახმა და ხეებმა ფესვები გაიგრილეს, დუმფარებმა თეთრი კოკრები გაშალეს და უბეში შენახეს წვიმის მარაგი.

    წვიმიანში თეთრი ირემი გაღმა ჭალებს დაუყვა. მალე  გადაღო და  ცაზე ცისარტყელის კამარა  გადაჭიმა, ყაყაჩოს კაბინი ჭიმაბი ბალახის ღეროზე აცოცდნენ და წვიმისაგან დასველებული ფრთები მზის სხივებს შეუშვირეს, ფრინველებმა ტყეში გალობა დაწყეს.       

  იდგა მყვირალობის ხანა. ბუნება ემზადებოდა წყვილთა ქორწილისათვის.   

  თეთრი ირემი ბალახიანს შეუყვა, ტყიდან სუსტმა ნიავმა დაჰქროლა და ქათიბი აუთრთოლა, ირემმა დაღლილობა იგრძნო და მთვარის მთისაკენ გადანაცვლა, იქვე, დიდი მუხების ჩრდილში წამოწვა და მიძინა. მაღლობიდან  ისევ იმ დამათრობელ სურნელს გრძნობდა,  აღერილ რქებზე სიო ელამუნებოდა, უცებ, ძილში მეტად უცნარი ხმა ჩაესმა, ეს არ ჰგავდა დაბლობში მყოფთა  ხმას, თეთრმა ირემმა ბუნდოვნად გაგონა ფურის ბღავილი. დამფრთხალი ფეხზე წამოიჭრა,  იფიქრა_ მომეჩვენაო! ნესტობით ჰარი ღრმად შესუნთქა და ჯიღა რქები ქედზე გადაიგდო, კარგა ხანს იდგა ასე, სანამ კიდევ ერთხელ არ განმეორდა ირმის შეძახილი, ახლაა კი, ვეღარ გაუძლო და  თითქოს გულიდან ამოხავლა,  დიდი ხნის დაგროვილი სევდა-ნაღველი ამოყოლა და  საპასუხოდ შეჰბღავლა ,,მეწყვილეს”  მერე ადგილს მოწყდა და მაღალი მწვერვალიდან ჩამომავალ ხმას დადევნა.  მირბოდა და გარშემო თელავდა ყვავილების ჩქერს,  ბალახს, დეკასა და იელს,  რქებით ტოტებს ამტვრევდა, ლაწა-ლუწი გადიდა ფეხქვეშ გამხმარ ნეშოს, ხან ქვიანს წამოკრავდა ხოლმე ჩლიქს, ხან ბუდეს მოურღვევდა შაშვის ბახალებს,  თეთრი ქათიბი აჯაგროდა,  ბირკებითა და ხათი გაწეპვოდა, თვალები უცანურად ულავდა,  აღარაფერს გრძნობდა და ვერც ვერაფერს ხედავდა, მხოლოდ ხმის ექო მეორდებოდა მის გულში.  ,,ოღონდაც იქამდე მიეღწია”!_ ფიქრობდა და ქარივით მიარღვევდა ბექობს

    აღმართს, რომ შეუდგა საშინელი დაღლილობა იგრძნო, მზის მცხუნვარე სხივები კიდევ უფრო აძლირებდნენ მის შფოთვას. ფურის ხმა ერთხელაც განმეორდა და მიყუჩდა. ეხლა უფრო ახლოდან გაგონა, თითქოს ისიც ნიშანს აძლევდა მეწყვილეს. როგორც იქნა გავაკა და საცარი ხედი გადაშალა თვალწინ.

   მთვარის ეკვდერში ჩაშვებული სხივები ცისარტყელის ათასფერ ტალღებად იფრქვეოდნენ, მინდვრის შუაგულში  მაღალი, დატოტვილი თეთრ ყვავილოვანი ხე იდგა, რომელსაც  უამრავი ცისფერი პეპელა ევლებოდა თავს.  ხის გამშემოც პატარა პეპლებს დაფარა მინდორი, ხეს   დამათრობელი მირონი ყველა მხრიდან სდიდა, ფესვებიდან, ტოტებიდან, ყვავილის ნაყოფიდანაც კი, და ხის ფესვებიდან მოდინებოდა  მაცოცხლებელი  ნაკადული.

   ირემს მოსწყურებოდა,  წყალს სულმოუთქმელად დაწაფა. არასოდეს უგემია ასეთი რამ, ხარბად, მაძღრისად სხვამდა, დაღლილობა იცებ გაუქრა,  თავზე ჩრდილი წამოადგა, ჯერ წყალში დანახა ანარეკლი ირმისა,  ნელ-ნელა ასწია თავი, ის კი ამაყად აზიდული იდგა და უცქერდა, თავი მოაბრუნა თეთრმა ირემმა და მისი მშვენირებით მოხიბლული ადგილზე გახევდა.

  ფურის თეთრ ქათიბს მთვარის შუქზე ლაპლაპი გადიდა, წამახული ორი ოქროსფერი რქა მზესავით უბრწინავდა და მის არაამქვეყნიურ სილამაზეს კიდევ უფრო უსვამდა ხაზს. ორივენი თვალით ზომავდნენ ერთმანეთს,  მერე უცებ, ფურ-ირემი ადგილს მოსწყდა და ქარივით სწრაფად გავარდა ტყისაკენ, თეთრი ირემიც მას დადევნა, ჩლიქებიდან ნაპერწკლებს ყრიდა, ქანცგაწყვეტამდე ირბინეს. ფურმა იქამდე სდია სანამ არ წამოწია, მერე ორივე შედგა. წასასვლელი არსად იყო, უზარმაზარ კდის წვერთან გაჩერდნენ.  თეთრ ირემს პირიდან რძისფერი ქაფი გადმოსდიდა და ფშვინავდა,  თვალები ალებული მზისოდენა გახდომოდა, არაქათგამოლელი უმზერდა.  ფურმა ერთი ხმამაღლა შეჰბღავდა, ჰაერში მსუბუქად აწია და ქარაფზე ისკუპა . კდის მერე მხარეს კი არ გადახტა, თითქოს  გადაფრინდა, ამით ეუბნებოდა _,,შენც მომყევი”! თეთრი ირემიც  მიჰყვა, ისე თითქოს ამ გამოწვევას ელოდაო მისგან, იცის  აწია მაღალ კანჭებზე, და ფურისთვის თვალი არ მოშორებია ისე გადაევლო ხრამს, მიაღწია კიდეც, მაგრამ წვიმიანმა მიწამ უმტყუნა, წაბორძიკა და ჰაში ამოყირავდა.   ოქროს რქიანმა ფურმა მაშინ მოხედა უკან, როცა თეთრი ირემი უზარაზარ ხრამში მიფრინავდა, ირმის განწირულმა ბღავილა მიდამო შეძრა,

   ხეებიდან დამრთახლი ფრინველები წამოცვივდნენ, შაშვი ჭახჭახით ავარდა ბუდიდან, წრიაპებიდან აფოფრილმა არწივებმა წამოხედეს.

  ოქროს რქინი  უკან შემობრუნდა, ალებური, თოთო   მთვარე წამახულ რქებზე წამოიცვა და  აქაფებულ  ზღვაში გადაისროლა.  რამდენიმე წუთს  იდგა ასე,  მერე კი  ისიც თავაღერილი გადაეშვა ხახადაბჩენილი უფსკრულისაკენ. 

    ჩამოწვა ბნელი და უკუნი ღამე. მზე გარიყა მთვარეს და შავით შემოსა მიდამო. ობლად დარჩენილი მთვარე აღარ იყო ისეთი ნათელსხივა და ბედნირი, მხოლოდ   იისფერ შუქს მიმოაფრქვევდა  ნათლის სვეტის გარეშე დარჩენილ ბუნებას. ერთადერთი  ზღვას უხაროდა მთვარის  სიჩუმე. მკლავებზე გადაიწვენდა და ჩვილივით არწევდა თავის ლილისფერ აკვანში, 

  ვერავინ მიხვდა, რომ მოხდა  რაღაც იდუმალი და  მოკვდავთათვის ამოუცნობი.  ანგელოზებმა კიდევ ერთელ გადაუფრინეს მიძინებულ ქვეყნირებას, ცაზე კი ირმის ნახტომი ვარკვლავთა ქოროში უკვდავ სხივად გამოიკვეთა.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია