ნაცრისფერი, ბობოქარი ტალღა ჯერ კენჭებს მთელი ძალით ეცემოდა და მერე თავისკენ მიათრევდა. ოთხდღიანი წვიმისგან შეღონებული ზღვა ბობოქრობდა.

– გაუგონარი ამბავია, ცამ პირი მოაღო და აღარ დაკეტა! – ბუზღუნებდა ნინა ბებო და ფანჯარასთან ყავას მიირთმევდა.

– პირი კი არა, თვალები მოჭუტა, ტირილი დაიწყო და აღარ დაამთავრა. პირიდან დორბლი სცვივათ ხოლმე და დორბლს ჰგავს ახლა ეს კოკისპირული, მშვენიერი წვიმა? – შეუსწორა 12 წლის კატომ და ბებოს საყვედურის თვალი მიაშტერა. ნინას ესიამოვნა, რომ კატოს ეს ნაცრისფერი, ატალახებული ამინდი „მშვენიერად“ მოეჩვენა და გამომწვევად ჰკითხა: – შეყვარებული ხომ არ ხარო? – არაო! – შეიცხადა კატომ და კომპიუტერს მიუჯდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ დიალოგი დასრულებული იყო.

ბებო საკუთარ თავთან მარტო დარჩა და მოგონებებში გადაეშვა. ნეტავ ბოლოს როდის იყო იმ მდგომარეობაში, ყველაფერი რომ მოსწონდა და უხაროდა... ზაფხულს რომ ზამთარი ერჩივნა, დარს ავდარი და დღეს ღამე... – უფ, რა დრო იყოო..! ღრმა მოგონებებიდან ამოყვინთა და ოხვრას ეს სიტყვები ამოაყოლა ნინამ... მერე რევმატიზმისგან* გატანჯული მკლავები ხელის გულებით დაისრისა და კატოს მადლიერი თვალებით გადახედა ხასიათის გამოკეთებისათვის.

* რევმატული დაავადებების დროს წვიმიან ამინდში მწვავდება სახსრების ტკივილი.