* * *
მზე პირს ი−ბანს და წვე−თე−ბით სულ დას−ველ−და სა−ქა−ნე−ლა,
აქეთ-იქით ისვ−რის შხე−ფებს, ვერ დაი−ბანს უფ−რო ნე−ლა?
ა−ღარ მიშ−ვებს დე−და გა−რეთ, ფან−ჯა−რა−საც ვე−ღარ ვა−ღებ,
და გავ−ყუ−რებ ო−თა−ხი−დან ცვრი−ან ქა−ლაქს და სველ ბა−ღებს.
ცა−რი−ე−ლი ა−რის ე−ზო, არ ჩანს ნი−ნი, ნი−კა, ა−ნა...
ვინ ას−წავ−ლა მზეს ამ−დენ ხანს წყალ−თან დგო−მა, პი−რის ბა−ნა?
ა−კი მი−თხრეს, მზის გა−რე−შე არ იქ−ნე−ბა ცა და მი−წა,
მზე ი−მი−ტომ შე−იქმ−ნა, რომ გა−ა−ხუ−როს დე−დამი−წა.
ის კი ი−ბანს და წვი−მიდ−გან ჰა−ერს ცი−ვა მი−წა დნე−ბა,
რა ცუ−დი−ა, რომ ნა−თე−ბა ზა−ფხუ−ლო−ბით ახ−სენ−დე−ბა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები მზეზე და ლექსები წვიმაზე
 |
ჰაერი ცივ-ნამიანიბესიკი |
 |
ოქროსფერი ხარიხებინათია ჯანაშია |
 |
საქართველო მომიქარგეცირა ქიტიაშვილი |
 |
მზე და მთვარე წაეკიდნენმანანა ტონია |
 |
ლექსი სპილოზეგივი ჭიჭინაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები მზეზე და ლექსები წვიმაზე
 |
წვიმა უღრან ტყეშიგივი ჩიღვინაძე |
 |
ღამეილია ჭავჭავაძე |
 |
წელიწადის ოთხი დრონესტან კუპრავა |
|
ვარსკვლავებსაც უხარიათნესტან კუპრავა |
 |
მზის ჩასვლის მერეანზორ აბულაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები მზეზე და ლექსები წვიმაზე
|
მნათობთადმიბესიკი |
 |
ნინომ შიშიელენე სალარიძე |
 |
დაგვიანებული პასუხი აკაკისვაჟა–ფშაველა |
 |
ცისა ფერს, ლურჯსა ფერსნიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
ბრძენი პაპას სიტყვებიმზია გოგნიაშვილი |
