შველი - მზეთუნახავი

ფავორიტებში დამატება

ყო და არა იყო რა, რა იყო ღვთის უმეტესი,
ზღაპრად ნათქვამი ამბავი ნაღდია, თან უკეთესი.
ყო სამოთხე ქვეყანა, სადაც ფრინველნი გალობდნენ.
რიც და ბერიც შრომობდნენ, ერთად ცხოვრებით ხარობდნენ.

ქვეყანას ჰყავდა ხელმწიფე, სავსე ჭკუით და გონებით,
სასახლე ედგა ბრწყინვალე, განთქმული იყო ქონებით,
გონებაც უჭრის, ჯანიც აქვს, მთას ცხრა მთას იქით გადადგამს,
დღისით მზის სხივთან საუზმობს, ღამით მთვარესთან სწორად დგას.

რა აქვს დარდი და ფიქრი, ქვეყანას მართავს კაცურად.
გულს შიში არ ეკარება, მტრისგან თავსა გრძნობს დაცულად.
სწორედ დახნავს და დასთესავს, ნათესს აღებს მკაშია,
სიმართლით განაწილებს, მას ვენაცვალე მკლავშია.

თავდაბალია მეტადრე, ამშვენებს ხელგაშლილობა,
„თუ კაცი კაცად არ ვარგა, ცუდია გვარიშვილობა.“
ეგ არის, საცოლე არი, მზის სხივი არ ედარება,
სიყვარულისგან ნასროლი ისარი არ ეკარება.

ერთხელაც ნადირობისას, ნადირი ხოცა ტყისაო,
ნანადირევი დათვალა, ჯერ თვისა, მერე სხვისაო,
შემოღამდა უღრანში, მთვარე ბნელს გაებლანდება,
შინისკენ მობრუნებულებს შვლის ნუკრი დალანდება,

ვერ მისწვდა ვერცა საისრედ, ვერც ტყვია დასცა საზარი,
ამ დევნა ხეტიალშია დატოვა ქვეყნის საზღვარი,
მისდევს დღისით თუ ღამითა, აღარ შემორჩა მხლებლები,
ცხენს არაქათი გააძრო, შემოეხოცა მწევრები.

ცხრა დღე და ღამის ნადევნმა შველმა კლდის მღვიმეს შეასწრო,
ჩვენმა ნაქებმა ხელმწიფემ ზედ სულის პირზე მიასწრო,
ქალად გადიქცა შვლის ნუკრი, რომ მისწვდა დასაჭერადა,
მისი მშვენების აღწერა ძნელია დასაწერადა.

იდგა ხელმწიფე მუხლებზე, ნანახით გახევებული,
ვის დაჭერასაც ლამობდა, დარჩა თვით დატყვებებული,
თხრა: _ ვინა ხარ, ასულო, არ მინახიხარ აქამდე,
ნუთუ შენ გეძებს ეს გული, ცისა და მიწის კარამდე?

ხმა გამეც, უფლისწული ვარ, შემწევს შენს ტოლად ტოლობა,
გამიცისკროვნე უკუნი და გამიწიე ცოლობა.
შენთვის ვიცოცხლებ დღედან, შენგან უჯაჭვოდ დაბმული,
შენს სიყვარულად ამანთე და გახარე ეს გული.

ცრემლი მოსწყდება ასულსა, მარგალიტებათ დათვლილი,
მაგრამ არ შეტოკებულა, თითქოს ყოფილა გათლილი.
ხმა ამოღო: ყმაწვილო, ცხრა დღე და ღამის მდევარო,
ვეცადე თვალს დაგწედი, კვალში ჩამდგარო მწევარო.

რა გითხრა, რითY განუგეშო, ბედმა მე ზურგი მაქცია,
მზეში შვლის ნუკრი გახლავართ, ბნელში ვარ მხოლოდ მაქცია.
ჯადო დადევთ ჩემზედა, როგორც კი დავბადებულვარ,
სე ვიზრდები უდედოდ, დღემდე არ გავხარებულვარ,

მყოლია თურმე ოჯახი, დედა და წყვილი ძამიკო,
ჩემი გამზრდელი დიდედა და მონადირე მამიკო.
ერთხელაც ნადირობის ჟამს, მზე ანათებდა ცხრათვალა,
მამა სიცხისგან შეწუხდა, თურმე ნასროლი გათვალა.

ესროლა თურმე მნათობსა, თვალში გაარტყა ისარი,
ჩვენი ოჯახის დაღუპვის თურმე მიზეზი ის არის.
დასწყევლა ჩემო ოჯახი, მზემ თქვა: _ ეს როგორ გაბედა?!
კლდედ მოაქცია სულ ყველა, დატოვა მხოლოდ დიდედა.

მე აკვნის ბავშვი ვიყავი, აკვანში დავუწყევლივარ,
ღამით შვლის ნუკრი გახლავარ, მზეში _ ქვაბულში შევრბივარ.
თუ მნახა ქალის ტანადა, დამადო მშობლის ვალიო,
ზეცას წამიყვანს თავისთან, რომ გავუმთელო თვალიო.

მას გთხოვ, რომ დამეხსენი, დღე-ღამე უნდა ვიყარო,
შენს სიყვარულის პასუხად, თუ გინდა, მეც შეგიყვარო.
ღონდაც შორით ტრფობისთვის ვყოფილვარ მე გაჩენილი,
სე თუ შევძლებ რომ ვიყო, წყევლისგან გადარჩენილი.

არ დაშალა ხელმწიფემ, ცხენზე შეისვა ასული.
ნაბდის კალთებით შემოსა, გზაზე რომ იყო გასული.
მიჰგვარა თავის ქვეყანას, ქალი, დედოფლად მზის დარი,
ჩაჯდა ხელმწიფე დარბაზში, მაგრად ჩარაზა ჭიშკარი.

ჩამოაბნელა ყოველი, ყველგან უკუნი აქცია,
მზეს აღარ ხვდება ხელმწიფე, რაც შეიყვარა მაქცია.
ერთხელაც ბნელში მჯდომარემ, მნათობს გახედა ცხრათვალას,
მაგრამ დაასწრო მზის სხივმა, ჭაბუკმა ეს ვერ გათვალა.

მოსტაცა ზეცას წაღო, მ ზემ დაკარგული თვალები,
მით აღო წლების წინ ამოსაღები ვალები.
ბევრი იდარდა ხელმწიფემ, შესთხოვდა მნათობს ცისასა,
მეც წამიყვანე ზეცაში, ცრემლი აპკურა მიწასა.

ისმინე კაცის ვედრება, მე რა ყოფაში მნახეო,
თუ ზეცას თან არ წამიყვან, მომეცი შენი სახეო.
ეს აუსრულა მნათობმა, დასძრა დარი თუ ავდარი,
ბაღჩის გვირგვინად აქცია, სახე კი მისცა მზის დარი.

მიმხვდარხარ, ალბათ, მკითხველი, მზის სხივს რომ დიდხანს უმზირო,
რად დაგვიტოვა მნათობმა ბაღჩაში ჩვენ მზესუმზირა.
დღისით შეჰყურებს მნათობსა, მზეში თვის სატრფოს დაძებს,
ღამით მთელი დღის დაღლილი, ეგებ მიწაზეც დაცეს.

ცოცხლობს დილიდან დილამდე, სატრფოს თვალდადაგული,
მარცვალი ჩადო სიმრავლედ, რაც კი შემორჩა მას გული,
ეს იყო ჩემი ზღაპარი მზისა და მზესუმზირისა,
ხვალ ორშაბათი თენდება, ახლა ღამეა კვირისა.

შენც დაძინე, პატარავ, მთვარემ ზღაპარი იგონა,
დილას გაგითბობს მზის სხივი _ იყო და არა იყო რა.


იოსებ ციცქიშვილი
1 მომხმარებლის აზრით, ეს ლექსი საინტერესო შეიძლება იყოს საშუალოდ 6-დან ~ 14 წლამდე ბავშვებისთვის. თქვენ როგორ გფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისათვის შეიძლება იყოს ეს ლექსი საინტერესო? თუ თქვენ ხართ 16 წლის ან უფროსი, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია და გვითხრათ, თქვენი აზრით რა ასაკის ბავშვისათვის არის ეს ლექსი საინტერესო. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია!


ყურადღება! შეფასების მეთოდოლოგია შეიცვალა, შეფასების გაკეთება შეუძლია მხოლოდ რეგისტრირებულ მომხმარებელს, რომელიც არის 16 წლის და უფროსი. შეფასების გასაკეთებლად, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია

„კაკტუსი“
ავტორი: ნატალი ცვარიანი (6 წლის)

დაამატე შენი ნახატიც
decoration

ვიდეო ლექსები

ბავშვების მიერ გაცოცხლებული იოსებ ციცქიშვილის ლექსი „შველი - მზეთუნახავი“. თუ შენც გაქვს ამ ლექსის ვიდეო, გამოგვიგზავნე და გაუზიარე ის სხვებსაც!

ნახატი ლექსები

იოსებ ციცქიშვილის ლექსის „შველი - მზეთუნახავის“ თემაზე, ბავშვებს მიერ შექმნილი ნახატები. თუ შენც გაქვს ამ ლექსის თემაზე რაიმე დახატული, გაუზიარე ის სხვებს!

იოსებ ციცქიშვილის სხვა ლექსები:

ფავორიტებში დამატება
ხილთა ქება

***
ქარის ზუზუნ-ზუზუნით,
ნაირ ფერთა ქარაგმით,
შემოდგომა მოსულა,
ხვავითა და ბარაქით.

***
ბაღჩით, ხილი-ბოსტნეულით,
უშრობით თუ საშრობით,
...

ზამთარი

ზამთარში თოვლს და სიცივეს
ველოდით აქაურები,
სასრიალოდ კი მზადა მაქვს
ციგა და თხილამურები.

შემოდგომაც გავაცილეთ,
მოთოვა კიდეც, აცივდა,
ზამთრის ძლიერი ქარისგან
ნაძვებს გუნდები დაცვივდა.

მთაში მივდივარ თამამად,
...

- დამაცადეთ!

ხშირად ჭკუას მარიგებენ,
ხშირად კიდეც მტუქსავენ,
ამას ჩემთვის აკეთებენ,
და ამას ხაზს უსვამენ.

სწავლა თურმე საჭიროა,
ბებო წიგნით დადგება,
თურმე როცა გავიზრდები
მერე გამომადგება.

ჯერ ბავშვობა დამაცადეთ,
...

ბებო

დამიბერდა ბებიკო,
უჭირს ნემსის აგება,
ამ ბოლო დროს საუბრის
უძნელდება გაგება.

ნეტა ვიყო მე დიდი
ბებოს მე მოუვლიდი,
თვალებს კიდე ვუშველი
და სათვალეს ვუყიდი.

ყურზეც რაღაცას ვიზამ
...

ჩემი პირველი მასწავლებელი

შემოდგომაზე ია ვერ ვნახე,
რომ მომერთმია ცოდნის საწყისო,
შენ შემაყვარე ქართული ენა,
ჩემი ბავშვობის ოქროს საწმისო.

მომირთმევია მადლობა ლექსად,
რაც რომ მშობლების ნაფიქრებია,
მასწავლებელო ცოდნის დარაჯო
ბავშვები შენი ყვავილებია,

სულ მეხსომება პირველი კლასი
...

დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ცხოველებზე, ფრინველებზე


უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ცხოველებზე, ფრინველებზე


უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ცხოველებზე, ფრინველებზე


ყველა უფლება დაცულია.
kids.ge © 2012 - 2019