სა−ჭი−და−ო ხა−ლი−ჩა−ზე
შე−იკ−რიბ−ნენ ცხო−ვე−ლე−ბი,
მსა−ჯი ჯი−ბო წრე−ში უხ−მობთ,
_ ა−ბა, ვინ ხართ მსურ−ვე−ლე−ბი!

...და რას ვხე−დავთ,
პირ−ვე−ლი _ წრე−ში ჩად−გა ზღარ−ბუ−ნა.
ღმერ−თო, ჩე−მო!
იქ−ნებ გვი−თხრათ,
მი−სი წო−ნის პატ−რო−ნი
რა ეშ−მაკ−მა აც−დუ−ნა?

ერ−თიც ვნა−ხოთ;
ხა−ლი−ჩა−ზე გა−მო−ცხად−და, ვთქვათ და _ სპი−ლო!
ნე−ტავ, მა−შინ რა−ღას ი−ზამს,
რო−ცა მის წინ მე−ტო−ქე დგას
მი−ლი−ო−ნი კი−ლო?!!

მაგ−რამ ნა−ხეთ, წარ−მა−ტე−ბა
მთლად წო−ნა−ზეც არ ყო−ფი−ლა,
ჩემ−პი−ონ−მა გა−მარჯ−ვე−ბას
ერ−თი წა−მი ამ−ყო−ფი−ნა:
არ დას−ჭირ−და ხა−ლი−ჩო−ბა,
არც მსა−ჯებ−თან ჩა−ლი−ჩო−ბა,
არ დას−ჭირ−და შუ−ა−კა−უ−რი,
არ დას−ჭირ−და არც მწვრთნე−ლი _
რად−გან ყვე−ლამ მსაჯ−თა კორ−პუსს
წა−რუდ−გი−ნეს სარ−ჩე−ლი:
_ `თუ უნ−და რომ დაგ−ვე−ჭი−დოს, ზღარბ−მაც უნ−და და−იც−ვას, ჭი−და−ო−ბის წე−სე−ბი;
ტა−ტამს გა−რეთ და−ტო−ვოს, ის ჩხუ−ტი−ა ნემ−სე−ბი!~


რა ეთქ−მო−და მსა−ჯებ−საც _
გა−ნი−ხი−ლეს სა−ჩი−ვა−რი...
და სარ−ჩელ−ზე მო−სარ−ჩე−ლებს
მი−ა−გე−ბეს ცი−ვი უ−ა−რი:
`ეს ნემ−სე−ბი ზღარ−ბუ−ნას, მოსდ−გამს წე−სით, ა−და−თით,
ვი−საც გინ−დათ, და−ე−ჭი−დეთ,
ვი−საც ა−რა _
ტა−ტამს გა−რეთ გაბრ−ძან−დით და სულ ყი−რა−ზე გა−და−დით!~
. . . . . . . . . . . . . . .
სა−ნამ ყი−რას გა−დივ−ლიდ−ნენ
მინდვ−რად ზღარ−ბის ფა−ლავ−ნე−ბი,
მსაჯ−მა ჯი−ბომ ჩვენს `ჩემ−პი−ონს~
ა−უ−წი−ა მაღ−ლა ხე−ლი!~

*
ა−სე გახ−და ზღარ−ბი _ ჯვე−ბე
ჭი−და−ო−ბის ჩემ−პი−ო−ნი.
თუ ვინ−მეს გსურთ, და−ე−ჭი−დოთ,
მო−ემ−ზა−დეთ:
ერ−თი,
ო−რი...