შევიშრობ ცრემლსა, ჭირთ მანელებელს

შე−ვიშ−რობ ცრემლ−სა, ჭირთ მა−ნე−ლე−ბელს,
გულ−სა და−ვიწ−ვავ და−სა−ნაც−რე−ბელს,
და მის−სა ფერფლ−სა, ვი−თა საკ−მე−ველს,
შევს−წი−რავ სატრ−ფოს, ჩემ−სა სა−ლოც−ველს!

მისთ თვალ−თა ხა−რობს სა−მო−თხე ჩე−მი,
მი−სი ღი−მი−ა შვე−ბის მომ−ცე−მი,
ჩე−მი წარმ−წყმე−დი, მა−ცხო−ნე−ბე−ლი,
გან−მაბრძ−ნო−ბე−ლი, გამ−ხე−ლე−ბე−ლი!

ვით არ ვა−დი−დო სი−ტურ−ფის ღმერ−თა!
ყოვლ−ნი კე−თილ−ნი მან შე−ი−ერ−თა,
სულ−სა მოჰ−ბე−რა ცის ნიჭ−ნი ქვეყ−ნად
და თა−ვის მკო−ბად ქმნა ი−გი მგოს−ნად!