დამქროლა ქარმან სასტიკმან, თან წარმიტანა ყვავილი

დამქ−რო−ლა ქარ−მან სას−ტიკ−მან, თან წარ−მი−ტა−ნა ყვა−ვი−ლი,
მა−ცხოვ−ლე−ბე−ლი სი−ცო−ცხლის, სუნ−ნე−ლე−ბი−თა აღვ−სი−ლი.
ი−გი ნი−ა−დაგ ცი−ურ−თა ცვარ−თა−გან ი−ყო ნა−მი−ლი;
დრომ უ−ჟა−მურ−მან აწ ცრემ−ლით შეს−ვა−რა მი−სი ად−გი−ლი.

აწ−ცა თუ სად−მე ვი−ხი−ლავ მისს ფურ−ცელს, მის−სა და−ნაჭკ−ნობს,
მო−ძუ−ლე−ბუ−ლი სი−ცო−ცხლე მყის−ვე კვა−ლად−ცა და−მატკ−ბობს.
მაგ−რამ მსწრაფ−ლად−ვე გახ−შირდ−ნენ მწა−რე−ნი ჭირ−ნი გუ−ლი−სა,
რა ფიქრ−თა წარ−მო−უდ−გე−ბათ და−კარგ−ვა სი−ხა−რუ−ლი−სა.