შიქასტა

ვით სნე−ულ−სა თა−ნა−უგრძ−ნობს
მი−სი−ვე მსგავ−სი სნე−უ−ლი,
ი−სე მკვნე−სარ ში−ქას−ტის ხმას
ძგე−რით უგრძ−ნობს ჩე−მი გუ−ლი.

ახ, მე−ზურ−ნევ, დაჰ−კა! დაჰ−კა!
გა−მა−გო−ნე ეგ სევ−დის ხმა!
მა−გა−ში−ა ჩემ−თა ძველ−თა
მა−მა−ცუ−რი ოხვ−რა, მოთქ−მა.

გა−მი−ხუ−რე ჰან−გით გუ−ლი,
ე−გებ დასდ−ნეს მწუ−ხა−რე−ბა
და ჩემთ თვალ−თა გად−მოს−თხი−ონ
ნაღვ−ლი−ა−ნი მდუ−ღა−რე−ბა!

ვი−ცი, ცრემ−ლი მა−მა−კაც−სა
შე−არ−ცხვენს და არ შეშ−ვე−ნის,
მაგ−რამ მი−ჯობს, ჩუ−მად ტანჯ−ვას
ცრემ−ლი ვღვა−რო, ა−რა მრ−ცხვე−ნის.

ნურ−ვინ სცდი−ლობს, იმ ცრემ−ლებ−ში
ნა−ხოს კერ−ძო სიყ−ვა−რუ−ლი!
იქ იქ−ნე−ბა სა−ი−დუმ−ლო,
გულ−გამ−ხეთ−ქი, და−ფა−რუ−ლი!

ყო−ველს წვეთ−ში ტანჯ−ვას ნა−ხავს,
სა−ქართ−ვე−ლოს გა−მომ−ხატ−ველს
და მწა−რე−სა ნა−კა−დულ−ში
გრძელ მო−თხრო−ბას, გუ−ლის დამწ−ველს.

ახ, მე−ზურ−ნევ, დაჰ−კა, დაჰ−კა!
ე−გებ დად−ნეს მწუ−ხა−რე−ბა
და ჩემთ თვალ−თა გად−მოს−წუ−რონ
ნაღვ−ლი−ა−ნი მდუ−ღა−რე−ბა!