ჩემთ მეგობართ

ჭა−ბუკ−ნო, ვიდ−რე ცხოვ−რე−ბის დღეთ დი−ლა გი−ნა−თებთ
და სიყ−ვა−რუ−ლი გუ−ლის ჭირ−თაც გი−სი−ა−მოვ−ნებთ,
არ და−იჩ−ნი−ოთ შა−ვის ბე−დის მსწრაფლ−ნი ლახ−ვარ−ნი
და შე−უ−პოვ−რად წა−რი−ხო−ცეთ ცრემლ−ნი−ცა მწარ−ნი.

აჰ−ყე−ვით სო−ფელს, შე−ურ−ჩე−ნელს და მომ−ღე−რალ−სა,
ნუ მო−ა−რი−დებთ სიყ−მაწ−ვი−ლეს ტრფო−ბი−სა ალ−სა!
სა−სა−ცი−ლო−ა, ბე−რი კა−ცი რომ ყმაწ−ვი−ლობ−დეს,
და საბ−რა−ლო−ა, როს ჭა−ბუ−კი ბე−რიკაცობდეს!

მას ვა−ქებ, ვინ−ცა თვის სი−ცო−ცხლე ა−სე ა−ტა−რა,
რომ ყო−ვე−ლი დრო შე−სა−ფე−რად მი−მო−იხ−მა−რა!
მა−შინ−ცა კმა−რა და−დუ−მე−ბა გუ−ლის ვნე−ბა−თა,
კის−რად ტვირ−თე−ბა წუთის-სოფლის მძი−მე ზრუნ−ვა−თა.

ო−დეს მზის სხივ−ნი შეგ−ვიცვ−ლი−ან ჩვენ დი−ლას მას ნელს
და ცრუ სო−ფე−ლი სიყ−ვა−რულ−საც შეჰყ−რის სარ−გე−ბელს!
მხო−ლოდ ერთს გირ−ჩევთ და გახ−სოვ−დეთ ე−სე თათ−ბი−რი,
მერწ−მუ−ნეთ, ძმა−ნო, ნა−ცა−დი მაქვს ეს გუ−ლის ჭი−რი:

არ შე−ემსჭ−ვა−ლოთ მოკისკა−სეს, კე−კე−ლა ქალ−სა,
სუ−ლის დამ−ტყვევ−ნელს და გრძნო−ბა−თა ცრუდ მომ−ღე−რალ−სა!
ა−ში−კის ე−ნა მას ა−ხა−რებს, მას ა−სულდგ−მუ−ლებს,
ხო−ლო სიყ−ვა−რულს გუ−ლი მი−სი ვერ მი−ი−კა−რებს!