ი−ცით? ერ−თხელ, ერთ−მა მე−ფემ, ინ−დო−ე−თის მბრძა−ნე−ბელ−მა,
თვის ქვე−შერმ−დომთ, ვა−ზი−რე−ბის პი−რით ამც−ნო მი−სი ნე−ბა.
„მო−ი−გო−ნებს ვინც კი თა−მაშს, ა−ი, ი−სეთს , რომ არ ვი−ცი,
რა−სა−ცა მ−თხოვს, შე−ვუს−რუ−ლებ, მო−მი−ცი−ა ა−მის ფი−ცი.
ო−ღონდ ი−სეთს,უცილობლად, უნ−და მყავ−დეს პარტ−ნი−ო−რი,
ეს თა−მა−ში არ მოგვ−წყინ−დეს, თუნ−დაც ვი−ყოთ მხო−ლოდ ორ−ნი.“
ვინ და ვინ არ ჩა−ა−ფიქ−რა მე−ფის სი−ტყვამ, და−პი−რე−ბამ,
თა−მა−შებს კი ი−გო−ნე−ბენ, მაგ−რამ მე−ფემ არ ინე−ბა
რო−მე−ლი−მე ი−თა−მა−შოს, ამ−ბობს: - უ−ცებ მომ−წყინ−დე−ბა,
უფ−რო კარ−გი მო−ი−გო−ნეთ, მე და−მირ−თავს ა−მის ნე−ბა.
დრო გა−დის და თურ−მე ვერ−ვინ ვერ ი−გო−ნებს ა−სეთ თა−მაშს,
ერთ დღეს მე−ფემ ყუ−რი მოჰკ−რა ა−ლა−ყაფ−თან რა−ღაც კა−მათს.
ხე−დავს ყა−რიბს ხელთ უ−ჭი−რავს უც−ნა−უ−რი რა−ღაც ყუ−თი
და მე−ფეს−თან შესვ−ლას ი−თხოვს, თუნ−დაც ხუ−თი−ო−დე წუ−თი.
მე−ფემ ბრძა−ნა: შე−მო−უშ−ვით, ეს რა მო−აქვს, ვნა−ხო უნ−და,
იქ−ნებ შეძ−ლოს, რომ გა−მარ−თოს ა−თი−ო−დე წუ−თით თუნ−დაც.
ყა−რიბსა და მე−ფეს თურ−მე, თვით ის დღეც კი ა−ღარ ე−ყოთ,
მე−ფე თა−მაშ−მა მო−ი−ხიბ−ლა და კი−ნა−ღამ ყა−რიბს ეყ−მო.
თურ−მე ღა−მით შე−ის−წავ−ლა ის თა−მა−ში, ძლი−ერ უ−ცხო,
„დრო დად−გა−ო და−ნა−პი−რის“ და მე−ფემან ვა−ზირთ უხ−მო.
„რა−საც ი−თხოვს - მი−ე−ცი−თო, თან და−ურ−თეთ ოქ−რო ქი−სით,
მე კი უნ−და და−ვი−ძი−ნო, და−ვი−ღა−ლე უკ−ვე მი−სით.“
გა−იღვიძა, მო−ი−კი−თხა -„კმა−ყო−ფი−ლი გა−უშ−ვი−თო?“
უ−პა−სუ−ხეს: „ჯერ აქ ა−რის, რაც მოგვ−თხო−ვა, მას ვითვ−ლი−თო“
მე−ფეს ძლი−ერ გა−უკ−ვირ−და: „ ი−სე−თი რა მო−ი−თხო−ვა?“,
„ხორბ−ლის მარც−ვალს ი−თხოვს ი−სე, იზრ−დე−ბო−დეს ორ−ჯერ გრო−ვა
და−ფის ყო−ველ უჯ−რა−ში და და−სათვ−ლე−ლად ა−რის ძნე−ლი“,
გა−ე−ცი−ნა მე−ფეს „-პა−სუხს, სა−ღა−მოს−კენ უკ−ვე ვე−ლი“.
აქ თქმუ−ლე−ბა ამ−ბობს ა−სე, რომ ითვ−ლიდ−ნენ ხორ−ბალს დიდ−ხანს
და მი−ი−ღეს იმ−დე−ნი, რომ ძნე−ლი გახ−ლავს ა−ქაც გი−თხრა.
ის კი ვი−ცი, ის ხორ−ბა−ლი ინ−დო−ეთ−ში ვერ ი−შო−ვეს,
დე−და−მი−წა მო−ი−ა−რეს და ი−ქაც კი ვერ ი−პო−ვეს.
ჰო და მე−ფემ ტახ−ტი დათ−მო, თა−მაშს კი ვერ შე−ე−ლი−ა...
და მის მე−რე ჭად−რაკს სწავ−ლობს მო−ხუ−ცი თუ ჯე−ე−ლი−ა.