მა−მალ−მა თქვა: - გა−თენ−და,
გა−აღ−ვი−ძეთ მა−თე და
ჩა−უ−ლა−გეთ ჩან−თა−ო,
ზარ−მა−ცი არ ჩან−და−ო!
-ფანქ−რე−ბი და კა−ლა−მიც,-
მა−თეს ჩვე−ნი სა−ლა−მი!-
სი−ტყვა უთქ−ვამთ მაჩ−ვებ−სო, -
საშ−ლე−ლიც არ დარ−ჩე−სო.
-მო−დის მე−ცხრე სა−ა−თი,
გე−ყოთ ეგ მას−ლა−ა−თი -
იხვ−მა, -ვის გაქვთ ნი−ჭი−ო,
გა−მო−ა−წყოთ ბი−ჭი−ო?
შველ−მა სა−ხელ−და−ხე−ლოდ,
გა−უს−წო−რა სა−ხე−ლო
და პე−რან−გი ბეჭ−ზე−ო-
მო−გის−წა−რით ბეწვ−ზე−ო.
მე−ლამ:- მო−ვალ ბო−ლო−სო,
ვერ დავ−ტო−ვებ სო−რო−სო,
შაშვ−მა: -ჩე−მი ნო−ტე−ბი
გა−და−ი−მე−ო−რო−სო.
-წიგ−ნე−ბი შინ დაგვრ−ჩა−ო,
ვა−ი, ჩვენ თავს! - ყან−ჩა−მო.
ბუმ მი−უ−გო:- გჩვე−ვი−ა
ყველ−გან შფო−თი და−თე−სო,
ცინ−ცხალ წიგ−ნებს სკო−ლა−ში
მი−ართ−მე−ვენ მა−თესო.