ქა−რი სტვენს და ფიფ−ქე−ბი
ზამთ−რის−პი−რულს მღე−რი−ან.
მე−ლა−კუ−და ხე−ლებს შლის:
-რა−ნა−ი−რი წე−ლი−ა?
კუ კვერს უკ−რავს მე−ლი−ას:
-სკო−ლა ცა−რი−ე−ლი−ა,
ბა−ღი ცა−რი−ე−ლი−ა,
რა−ნა−ი−რი წე−ლი−ა?
და−თუ−ნი−აც დუ−დღუ−ნებს:
-სცე−ნაც ცა−რი−ე−ლი−ა,
სა−ა−ხალწ−ლო ზე−იმ−ზე
ბავშ−ვე−ბი არ გვე−ლი−ან,
რა−ნა−ი−რი წე−ლი−ა?
რა−ნა−ი−რი წე−ლი−ა?..
ბო−ლოს წერო-ექიმმა,
ბრძა−ნა დინ−ჯად, სვე−ნე−ბით:
-ხშირ-ხშირად და გულ−დას−მით
და−ი−ბა−ნეთ ხე−ლე−ბი;
მა−ლე ა−ქა−უ−რო−ბას
თოვ−ლი უხ−ვად მი−ბარდ−ნის,
ტყის მეჯ−ლის−ზე, ა−მა−ღამ
გა−მო−ცხა−დით პირ−ბა−დით.
ჯაზ-ორკესტრი მზა−და−ა,
შაშვ-ბულბულნიც - ფრთო−სან−ნი,
თოვ−ლის პა−პაც გვეწ−ვე−ვა -
ი−სიც პირ−ბა−დო−სა−ნი.