დი−ნო−ზავ−რის ნაკ−ვა−ლე−ვი
რო−ცა მო−ი−ნა−ხუ−ლა -
მო−ი−მარჯ−ვა ფუნ−ჯე−ბი და
აკ−ვა−რე−ლი ვა−ხუ−ნამ.
ხა−ტავს მწვა−ნე დი−ნო−ზავ−რებს
ჯი−უ−ტად, გა−მე−ხე−ბით,
მუ−ცელს, ხა−ხას, გრძელ კუდს ხა−ტავს,
არ ე−ტე−ვა ფე−ხე−ბი.
ად−გა, დე−დას მი−ა−შუ−რა
(მზე უჭვ−რეტ−და თუ−თი−დან):
-სა−თაფ−ლი−ის დი−ნო−ზავ−რებს,
დე, აკვ−ნებს ვინ უთ−ლი−და?
ტი−ლო−ზე ვერ და−ვა−ტი−ე,
მი−პა−სუ−ხე, დე, უ−ცებ:
მაშ, აკვ−ნებ−ში რით ა−ტევდ−ნენ
უ−ზარ−მა−ზარ ფეხუ−ცებს?
ან არ−ტა−ხებს ვინ უ−ჭერ−დათ,
წვიმ−და, ქრო−და სი−ო და...
იქ−ნებ, თოვლ−ში საბ−რა−ლო−ებს
დიდ ფე−ხებ−ზე სცი−ო−დათ!
დე−და ქო−ჩორს უ−ჩე−ჩავს და
მის „შედევრებს“ ა−ქუ−ჩებს:
-მათთ−ვის ბე−ბო დი−ნო−ზავ−რი
ქსოვ−და დიდ−რონ ფა−ჩუ−ჩებს.