ტყე−ში სკო−ლა გა−იხს−ნა,
შროშ−ნის ზა−რი გა−ის−მა,
კურ−დღე−ლიც და მე−ლა−კუ−დაც,
სკო−ლი−სა−კენ გა−იქ−ცა.
დათ−ვი მი−დის ბაჯ−ბა−ჯით და
ტორს აშ−ვე−ლებს ციცქ−ნა შველს,
მი−სი ჩან−თა ბუმ−ბუ−ლი−ვით,
ემ−ჩა−ტე−ბა მის მხარ_ბეჭს.
ა−გე−რა−ა რუ−ხი მგე−ლიც,
მო−ძუნ−ძუ−ლებს სე−რი−დან.
პი−რო−ბა აქვს და−დე−ბუ−ლი,
კარ−გად სწავ−ლობს დღე−ი−დან.
ციყვ−მა სკო−ლა გა−აც−დი−ნოს?
ა−სე−თი რამ სად თქმუ−ლა?!
უ−თე−ნი−ა წა−მოხ−ტე−ბა,
ი−სე, თქმაც კი−არ უნ−და.
ზურ−გე−კა−ლა ზღარ−ბიც მო−დის,
ჩან−თას თა−თით ა−ტა−რებს,
ა−თე−ბი რომ მო−ი−ტა−ნოს
დე−და ა−მას ა−ბა−რებს.
ა, ბა−ტო−ნო, მოს−ჩანს მაჩ−ვიც,
თათს აბ−გის−კენ ა−პა−რებს,
სა−უზ−მო−ბა ვერ მო−ასწ−რო,
ჰო−და, თაფლს ჭამს მალ_ მა−ლე.
სკო−ლი−სა−კენ თა−გუ−ნე−ბიც,
ციმ−ციმ_ ციმ−ციმ გარ−ბი−ან,
კი−კი−ნებ−ზე თეთ−რი ბაფ−თით,
ლა−მა−ზე−ბი ა−რი−ან.
წიგ−ნი ყდა−ში ჩა−უს−ვი−ა,
მე−რე გულ−ში ჩა−უკ−რავს,
_ და−ხე−ვას და და−ჯღაბ−ნას სჯობს,_
კვერ−ნამ თრი−ას ა−უხს−ნა.
ი−მი−ტომ რომ ბე−ჯი−თი−ა,
ი−მი−ტომ რომ ჭკვი−ა−ნი−ა,
ჭკუ−ა კი−დევ ძვი−რად ფა−სობს,
ქუ−ჩა_ ქუ−ჩა ა−რა ყრი−ა.
ტყე−ში სკო−ლა გა−იხს−ნა,
შროშ−ნის ზა−რი გა−ის−მა,
ლო−მიც, ვე−ფხვიც, ჭი−ა−ყე−ლაც
ამ სკო−ლის−კენ გა−იქ−ცა.