__ მე და−ვი−ჭერ წინ−წი−ლას,
თათსწ−რა−ფი და მკვირ−ცხლი ვარ.
დო−ლი ერ−გოს დათვს,
უ−ბუთ−ქუ−ნებს თათს.
მგე−ლი ჩონ−გურს ჩა−მოჰკ−რავს,
არ შე−ირ−ცხვენს თავს.
სა−ლა−მურ−ზე და−უკ−რავს
ტუ−რა, ჩვე−ნი ძმა.
ფო−ცხვერს ჭი−ბონს მი−ვან−დობთ,
კი გა−ართ−მევს თავს.
ჩან−გი კვერ−ნას დამშ−ვენ−დე−ბა,
დიპლიპიტო_მაჩვს.
ხე−მი−ა−ნი ჭი−ა−ნუ−რი
და−ე, ჰქონ−დეს−თახვს.
სე−რე−ნა−დას ბუ იმ−ღე−რებს,
კი აქვს კარ−გი ხმა.
მოკ−ლედ, ყვე−ლა თუ და−ვუკ−რავთ,
მო−ვი−წო−ნებთ თავს,
სოფ−ლად ვერ−ვინ ვერ მიხვ−დე−ბა,
იქ რა მიზ−ნით ვართ!
ჩვენს დაკ−რულ−ზე ფრთებს წა−მოშ−ლის
ინ−და−უ−რი, ბა−ტი...
ცეკ−ვა_ ცეკ−ვით გა−მოგვყ−ვე−ბა
ძრო−ხა−ცა და ცხვა−რიც.
ა−ი, ა−სე ა−ნა−წი−ლებს მუ−სი−კო−სებს მე−ლა,
თან ამ−დე−ნი ლაქ−ლა−ქის−გან,
არც ეღ−ლე−ბა ე−ნა.
გლე−ხი თოფს, რომ მო−ი−მარჯ−ვებს,
ეს კი ა−ვი−წყდე−ბა.
ჰო−და, მე−ლას ვინც აყ−ვე−ბა,
დას−ჭირ−დე−ბა შვე−ლა,
კა−ი მარჯ−ვე სირ−ბი−ლი და
კის−რის−ტეხ−ვით რბე−ნა.