საოცარი ქვეყანა

ზღაპ−რის გუ−და ამ დი−ლით,
გზა−ზედ შე−მო−მე−ყა−რა,
მი−თხრა თურ−მე არ−სე−ბობს,
სა−ო−ცა−რი ქვე−ყა−ნა,

გა−საკ−ვი−რად ჩვე−ნი−სა,
და−ვი−წყნი−ათ იქ მტრო−ბა,
სიყ−ვა−რუ−ლი ბა−ტო−ნობს,
მე−გობ−რო−ბა და ძმო−ბა.

და−ხეთ ჰო−ი სა−ოც−რე−ბა,
მა−მალს ახ−ლავს მცვე−ლი−ა,
და ეს მცვე−ლი ვინ ა−რის?
კუდ−ფუმ−ფუ−ლა მე−ლი−ა.

ბე−ღელ−ში კი თაგ−ვე−ბი,
სი−მინდს ფშვნიან,მღერიან,
იხ−ვე−ბი არ−ხე−ი−ნად,
დე−დას ე−ლო−დე−ბი−ან,

ხელ−კა−ვით სე−ირ−ნო−ბენ,
ბა−ყა−ყი და გვე−ლი,
მინდვ−რად კრავ−სა სდა−რა−ჯობს,
ის მსუ−ნა−გი მგე−ლი.

მშვი−დად სძი−ნავს ხუ−ხუ−ნებს,
დი−დი ძაღ−ლი ,,დისო’’
მის ზურგ−ზე დას−კუ−პუ−ლა,
პა−წა−წი−ნა ფი−სო.

ფუტკ−რებს კი და−უ−წუ−რავთ,
თვი−სი თაფ−ლის ფი−ჭა,
სტუმ−რად დათ−ვი მო−ვი−და,
დინ−ჯად მო−ა−ბი−ჯა.

მო−ნა−დი−რემ თურ−მე,
გა−და−აგ−დო თო−ფი,
ჩი−ტი ლა−ღად ჟღურ−ტუ−ლებს,
ტოტ−ზე ზის ო−ფო−ფი.

მერ−ცხა−ლი კი ჭიკ−ჭი−კით,
და−ქოთ−ქო−თებს ბუ−დეს,
მტე−რი არ−ვინ ა−რა ჰყავს,
სიყ−ვა−რუ−ლი სუ−ფევს.

ეს ზღა−პა−რიც დრო−ე−ბით,
და−ვას−რუ−ლოთ უნ−და,
კვლავ გეწ−ვე−ვათ ძი−ლის წინ,
თქვენ ზღაპ−რე−ბის გუ−და.