მოთხრობები   ›   ზურაბ კუხიანიძე   ›   ფერიები

ფერიები

ფავორიტებში დამატება

ტყიდან სამი კეთილი ფერია გამოვიდა. თანთ ბაბუაწვერას ბეწვისგან მოქსოვილი მსუბუქი კაბები ეცვათ, თავზე საპოვნელებისგან დაწნული გვირგვინები ეხურათ და მხრებზე ოქროსფერი თმები მზის ჩინჩხლებივით ჰქონდათ ჩამოშლილი. ნეკერჩხლის ფოთლებისგან შეკერილი ფაჩუჩებით ისე მსუბუქად მოდიოდნენ, თითქოს მიწას ფეხს არც აკარებენო.

ფერიებმა მწვანე მდელოზე გვერდით ფარშავანგის ბოლოსაგან დაწნული კალათები მოიდგეს, მარწყვს შეექცნენ და საბარი გამართეს:

- ბედნიერ ვართ, - თქვა ერთმა, - ჩვენს არემარეში მშვიდობა სუფევს და ამაზე მეტი ბედნიერება რა უნდა იყოს ამქვეყნად.

- მშვიდობა ყველაზე დიდი ბედნიერებაა, - დამოწმა მერე.

- მართალს ამბობთ, - ჩარია მესამე, - მაგრამ მოდით, სხვებსაც ვკითხოთ, რა არის მათთვის ყველაზე დიდი ბედნიერება.

იქვე, კურკანტელას ტოტზე შემოსკუპებული პატარა ჩიტი თავის ენაზე რაღაცას ჭიკჭიკებდა. ფერიებმა ყველა სულდგმულის, აგრეთვე უსულო საგნების ენაც კარგად იციან და ჩიტს ჰკითხეს:

- ჩიტუნია, რა არის ბედნიერება ამქვეყნად?

ჩიტი არც დაფიქრებულა, ფერიებს ჭიკჭიკით ჩამოსძახა:

- ბარტყები ბუდიდან გადაფრენას რომ დაწყებენ, შორიახლოდან თვალს რომ ვადევნებ და მათ ჭყლოპინს ვუსმენო.

იას ჰკითხეს:

- ლურჯთვალა იავ, შენ რას ფიქრობ, მშვენირო, რა არის ბედნიერება ამქვეყნად?

- როცა თოვლი დადნება, ბიჭი მომძებნის და ლამაზი გოგოს მკერდზე დამაბნევსო, - თქვა იამ და თავი მორცხვად დახარა.

ფრთახატულა პეპელამ ჩამოიქროლა. ფერიებმა პეპელა შეჩერეს და ჰკითხეს:

- გვითხარ, ლამაზო, რა არის ბედნიერება ამქვეყნად?

- ყვავილები მიწას რომ ამშვენებენო, - ჩაჩურჩულა პეპელამ და მინდვრის ყვავილებს ფარფატით შეერია.

მერცხალს ჰკითხეს:

- მერცხალო, კუდმაკრატელავ, შენ რას გვეტყვი, რა არის ბედნიერება?

- გაზაფხულზე ისევ ჩვენს სამშობლოში დაბრუნებაო, - უპასუხა ფერიებს მერცხალმა.

ქარმა დაჰბერა, შორი გზიდან მოდიდა, ხის კენწეროებს გადაუქროლა და სანამ გადაკარგებოდა, ფერიებმა მოასწრეს ეკითხათ:

- ქარო, დადეგარო მოხეტილევ, რა არის ბედნიერება ამქვეყნად?

- როცა დიდი ხნის ქროლვის შემდეგ, თეთრ ქუნქულა ღრუბლების სასთუმალზე დასასვენებლად თავს მივდებო, - შეჩერებლად თქვა ქარმა და გორაკს თავს გადაევლო.

იქვე ნაკადული ჩამორბოდა, ცივი და გამჭვირვალე.

ნაკადულს ჰკითხეს:

- ნაკადულო, რა არის ბედნიერება ამქვეყნად?

- როცა მწყურვალე დამეწაფება, რომ ჰგონია მთლად შემსვამს და მე კი არაფერი მაკლდებაო, - ჩაიწკრილა ნაკადულმა და თავის გზა განაგრძო.

მინდვრად, საგანგებოდ შექუჩებულ ქვებს შორის, მწყემსებს ცეცხლი დაენთოთ და მწვადებს აშიშხინებდნენ. ფერიბი ცეცხლსაც მისწვდნენ.

- ყოვლადძლირო ცეცხლო, რა არის ბედნიერება ამქვეყნად?

- როცა ტყულუბრალოდ არ ვარ გაჩაღებული, ვინმე სითბოს მონატრებული ჩემს ალს ხელებს მაინც მიუშვერსო.

ფერიებმა ახლომახლო რომ ვეღარავინ დალანდეს, შორეულ მთებს გასძახეს:

- მთებო, ზვიდო მთებო, ჩვენო შევალო უდრეკო დარაჯებო, თქვენ რას ფიქრობთ, რა არის ბედნიერება ამქვეყნად?

- როცა ჩვენს მიწაზე მტერი და დამპყრობელი ფეხს ვერ შემოდგამსო, - დაბუხუნეს გოლითებმა და მხრები მრისხანედ შეარხიეს.

გზაზე ურემმა ჩამორა. ურემზე მუხის ძველი აკვანი იდგა. წინ ასი წლის თეთრწვერა მოხუცი მოუძღოდა, გვერდით დედა და იმ სოფლის ბრძენი მოჰყვებოდა.

ფერიებმა მგზავრები შეჩერეს და გამოჰკითხეს.

პირველად აკვნიდან დაწყეს:

- აკვანო, აკვანო, გეტყობა დაძველებულხარ, ვინ იცის, რამდენი ნორჩი გყოლია მკერდში ჩაკრული. რა არის ბედნიერება ამქვეყნად?

- სხვენზე ატანილს რომ მომძებნიან და არტახებს გადამიჭერენო, - განანავა აკვანმა.

მოხუცმა:

- როცა იმ სოფლის მიწას მიბარები, სადაც დაიბადეო.

ბრძენმა:

- ჩემზე უფრო დიდი ბრძენი რომ ცხოვრობს მეზობელ სოფელშიო.

დედამ:

- როცა ისეთი შვილი გეზრდება, სამშობლოს რომ ასახელებსო.

ფერიებმა მოხუცს დიდხანს სიცოცხლე უსურვეს, დედას - სასახელო შვილის გაზრდა, ბრძენს სიბრძნე შექეს, აკვანს ყვავილები გადაყარეს და სიკეთე დაუბედეს.

ფერიბი ნაზი და ჰაროვანი არსებობები არიან და ამდენი კითხვა-გამოკითხვით, ცოტა არ იყოს, დაღალნენ. ის იყო წამოშალნენ და ტყის ბილიკს უნდა გაჰყოლოდნენ, რომ გზაზე პატარა ბიჭი გამოჩნდა, ხელში იფნის სახრე ეჭირა, რომელსაც წვივებზე მსუბუქად იტკაცუნებდა.

ფერიებმა თქვეს: მოდი, ამ პატარა ბიჭსაც შევეკითხოთო. ბიჭს ისეთი დაღონებული და საბრალო სახე ჰქონდა, ფერიებმა პირველად ბედნიერება ვერც კი უხსენეს.

- ბიჭიკო, რამ დაგაღონა? დედა გაგიწყრა, ალბათ, და დარდობ?

- მე ობოლი ვარ, - თქვა ბიჭმა და თავი ჩაღუნა.

ერთ-ერთმა ფერიამ ბიჭს ნიკაპი აწია, სევდიან თვალებში ჩახედა, თავზე ალერსინად ხელი გადაუსვა და ჰკითხა:

- საბრალო ბიჭო, რა არის ყველაზე დიდი ბედნიერება ამქვეყნად?

- როცა ვინმე მოგეფერება, დახედავ მის ალერსიან თითებს და უცებ დედის ხელებს მიამგვანებო, - თქვა ბიჭმა და თვალებში ცრემლი ჩაუდგა.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია